A Travellerspoint blog

¡Hace mucho calor!

Hoofdblogger: Sanne

sunny 35 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

We zitten inmiddels alweer ruim een maand in Buenos Aires en ik zou haast vergeten dat er een backpack in de kast ligt die straks weer veelvuldig gebruikt gaat moeten worden. Ik kan wel zeggen dat we redelijk gesettled zijn en de stad redelijk goed kennen. We hoeven bijvoorbeeld niet meer spasitisch met een kaart bij te houden of de taxichauffeurs ons afzetten, maar hebben eigenlijk altijd wel redelijk een idee waar we zijn en hoe we het snelste thuis zouden moeten komen. Trouwens, we nemen meestal gewoon een bus en zoeken dan met onze zeer gecompliceerde ´guia T´ (busboekje) uit welke van de 100en buslijnen we moeten hebben. Mijn telefoonboek staat inmiddels redelijk vol met mensen die we altijd kunnen bellen om een fles wijn te delen in weet-ik-het-welke hippe bar.

Naast alle rozengeur en manenschijn van pinguïno's rode wijn, lappen vlees en tangodansers beginnen er echter wel wat scheurtjes te ontstaan in ons perfecte beeld van deze stad. Ik begin zelfs een beetje te vrezen dat Buenos Aires een stad is waar je instant verliefd op wordt, maar die daarna langzaamaan steeds minder leuk wordt. Sowieso is daar datgene wat ons dag en nacht bezig houdt: het weer. En in tegenstelling tot jullie belachelijke winter, is het hier gewoon een heel vervelend hete zomer. De temperatuur komt 's nachts niet onder de 25 graden en stijgt overdag tot rond de 35, met gevoelstemperaturen van tegen de 40. En waar die temperaturen in een droog klimaat nog niet zo erg zijn, is het hier gewoon niet meer te doen om dingen te ondernemen.

Het lijkt ook niet goed te gaan met B.A. op het moment. In 2001 is hier een grote financiele crisis geweest met als belangrijkste kenmerk de devaluering van de peso. Voor buitenlanders was dit een groot feest, want Argentinie werd plotseling een low budget vakantiebestemming. Voor de Argentijnen was het iets minder leuk, aangezien al hun spaargeld overnight 10 keer zo weinig waard was geworden. Ook nu heeft die crisis nog z'n gevolgen. Er is al jaren sprake van hyperinflatie en alle mensen bewaren hun spaarcentjes onder hun matrassen, wat er (1) voor zorgt dat de overheid totaal geen inzicht heeft in hoeveel geld er in het land aanwezig is, en (2) dat er flink veel gewapende overvallen bij mensen thuis voorkomen. Op het moment lijkt de inflatie wel een soort dieptepunt (of hoogtepunt) bereikt te hebben en iedereen is erg nerveus. Mijn universiteit is vlak bij de centrale bank en daar staan praktisch altijd demonstrerende mensen en cameraploegen. Het aantal demonstraties over Avenida de Mayo is ook niet meer te tellen. Vooral het blokkeren van de 14-baansweg '9 de Julio' is een geliefde bezigheid van demonstranten. En als we Bouke's ouders mogen geloven (daarover straks meer, maar die zitten daar in een hotel) gaat het er af en toe ruig aan toe met ijzeren staven en al.

Daarnaast blijven Argenijnen lastig te ontmoeten en te doorgronden en lijkt de cultuur toch wel wat eenzijdig te zijn: "jahaaa, jullie houden van vlees eten en wijn drinken... jahaaaa". In combinatie met het weer en de stijgende criminaliteit gaat het dus toch wel steeds meer kriebelen om die backpack uit de kast te pakken en verder te trekken. Maar nu moet ik toch heel snel dit negatieve beeld weer flink naar de positieve kant bijstellen. Want even voor de duidelijkheid: we hebben het hier nog prima naar ons zin. Ik kom alleen steeds meer tot de conclusie dat dit gewoon niet de stad van mijn dromen is en ik hier niet veel langer dan deze 2 maanden zou hoeven zijn. Maar dat hoeft ook helemaal niet om hier een hele leuke tijd te hebben.

Zoals hieronder te zien is, zijn er ook nog veel mooie dingen te bezoeken in Buenos Aires. Argentijnen hebben een vreemde fascinatie met de doden. Dat uit zich het sterkst in de Necropolis die de begraafplaats in Recoleta wel genoemd mag worden. De meeste grote Argentijnen liggen hier begraven, in tombes die de rest van de architectuur in de stad een beetje schamel doen lijken. Kleine kapelletjes met uitgebreide decoratie, koepels, pilaren, beelden en zelfs palmboompjes. De bekendste Argentijnen die hier liggen zijn een bende presidenten (Mitré, Irigoyen en Sarmiento o.a.), een nobelprijswinnaar, sporters, poëten, generaalse en... Evita! Zij is de hoofdatractie. De vele Argentijnen die heel, heel erg van haar houden, gaan rustig een kwartiertje in de rij staan om met haar tombe op de foto te kunnen.

DSC_1211__Large_.jpg

DSC_1212__Large_.jpg

DSC_1193__Large_.jpg

Mijn cursus spaans is inmiddels alweer praktisch afgelopen. Het was ontzettend leuk om te doen. Niet alleen omdat ik inmiddels een redelijk woordje spaans spreek, en ik dus niet meer constant vragend naar Bouke hoef te kijken, maar vooral omdat het een hele leuke gevarieerde groep was, waarmee ik veel gedaan heb ook buiten lestijden om. We hadden ook erg veel geluk met onze Carolina: onze hele aardige en goede docente. Aanstaande maandag heb ik mijn tentamens en dan hebben we daarna nog twee weken om hier de laatste dingen te bekijken voordat we richting Bolivia vertrekken.

(Mijn moeder's kerstpakket: )
DSC01965__Large_.jpg

Deze week was trouwens ontzettend leuk. Bouke's ouders zijn 'op visite' en dat gaf ons een goede reden om eens een flinke inhaalslag te maken met het bezoeken van musea en dergelijke in deze stad. Want stiekem stond ons toerisme-gehalte op een erg laag pitje de laatste tijd onder het motto "het is warm, dat komt wel". Zo hebben we het Evita-museum, het museum voor decoratieve kunst, de botanische tuin en de manzana de las luces bezocht. Maar ook zijn we bijvoorbeeld weer even de toerist uit gaan hangen in ons eigen wijkje: San Telmo. Verder zijn we (beschamend) vaak getrakteerd, maar dat mogen we eigenlijk niet zeggen... Het was in ieder geval fantastisch en ik heb ontzettend lekker gegeten. Maar arme arme arme Lies en Andrew... want had ik al gezegd dat we hier alleen nog maar gevoelstemperaturen van tegen de 40 hebben overdag? En dat 'overdag' 's ochtends vroeg begint en aanhoudt tot ver in de avond?

Het was geweldig om mijn ouders weer te zien en heel grappig om zulke bekende gezichten zo ver van huis te zien (bij Sanne ben ik dat natuurlijk al lang gewend). Mijn ouders lijken het prima naar hun zin te hebben. Ze zijn in ieder geval behoorlijk actief, ondanks de hitte. Ik loop zo veel mogelijk met ze mee om dingen te laten zien. Het is leuk om de stad nog een keer goed te bekijken. Zoals Sanne al zei, komen we op die manier bij bezienswaardigheden die we nog 'uitgesteld' hadden en het is leuk om die dingen aan te wijzen die we zelf ook interessant vonden. Ze hebben nu praktisch de hele stad gezien en we hebben in aardig wat lekkere restaurantjes gegeten, dus ik denk dat we het wel een geslaagde week kunnen noemen. En nu op naar Uruguay!

DSC_1230__Large_.jpg

DSC_1219__Large_.jpg

DSC_1237__Large_.jpg

DSC_1265__Large_.jpg

Maar goed dat we morgen naar Uruguay gaan (yeah!) voor een weekendje, want morgen wordt het hier nog heter dan het de laatste tijd geweest is. We pakken morgen om 9.30 de boot naar Colonia aan de andere kant van de Rio de la Plata, de rivier die zo wijd is dat je er 3 uur over kan doen om m over te steken. Na een dag en een nacht in Colonia pakken we zaterdag de bus naar Montevideo om vervolgens zondagavond weer de boot terug te pakken. Ik heb er erg veel zin in. Ten eerste om de hitte en vervuiling van deze stad even te ontlopen, maar toch vooral omdat ik alleen fantastische verhalen heb gehoord over beide steden. Op naar 4 nieuwe stempels in ons paspoort. :)

Posted by Sanne.A 11:02 Archived in Argentina Comments (11)

Twintig dagen Buenos Aires

Hoofdblogger: Bouke

sunny 32 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

Inmiddels zijn we in totaal zo´n twintig dagen in Buenos Aires en de resultaten zijn er: we hebben vrijwel alle leuke wijken van de stad verkend, een groot deel van de musea bezocht en we hebben een sociaal leven opgebouwd. Bij dat laatste is het internet van grote waarde. We hebben een forum gevonden waarop veel mensen zitten met hetzelfde probleem als wij. Zij hebben ook moeite om op de ´gewone´ manier kennissen op te doen in Buenos Aires, dus dan zijn afspraken snel gemaakt.

Het eerste resultaat was een hele leuke oud en nieuw. We werden op oudjaarsdag nog uitgenodigd om mee te doen aan een barbecue op het dakterras van een bed & breakfast in Palermo. We hoefden alleen drank mee te nemen, voor het eten werd gezorgd. Bij de berbecue waren vrienden van het echtpaar dat de B&B runt, gasten en een paar mensen die via internet waren uitgenodigd. Een barbecue is de beste manier om oud en nieuw hier te vieren. Zo doen de Argentijnen het namelijk vaak ook. Het is natuurlijk volop zomer hier en je hebt meteen een mooi uitzicht op het vuurwerk. De hoeveelheid vuurwerk die ze hier afsteken is een stuk minder groot, maar ik kreeg er toch het oud en nieuw-gevoel een beetje van, ondanks de temperaturen. Na de barbecue zijn we met één van de andere gasten uit geweest, dus ook dat deel van de avond is geslaagd. Het is geen spetterende avond uit geworden, maar we hebben een leuk uitgaansgebied verkend en een boel leuke mensen leren kennen.

DSC01948__Large_.jpg

Ik wil toch wel even vermelden dat we nu wél tot zonsopkomst uit zijn geweest. :) En das hier wel een stukje makkelijker dan in Nederland met oud en nieuw... maar toch. ´s Ochtends om zes uur, na nog een klein rondje over Plaza Dorrego, vlak bij ons huis, gingen we naar bed.

De wijken die we bezocht hebben zijn heel uiteenlopend. We zijn inmiddels in de meeste wijken geweest en dat hebben we lekker chaotisch gedaan. Om de blog iets minder chaotisch te maken, heb ik het hieronder samengevat.

Iets ten noorden van het centrum liggen Retiro en Recoleta. Dit zijn van oudsher de wijken voor de elite van Buenos Aires. Tijdens de grote boom aan het eind van de negentiende eeuw zijn hier de grote stadspaleizen gebouwd. Ook vind je hier veel up-scale voorzieningen, zoals kunstgaleries, boetieks van grote modeontwerpers en culturele centra. Het meest interessante vond ik het Museo Nacional de Bellas Artes, het museum in Buenos Aires met de grootste collectie van vooral Europese kunst. Het museum doet niet onder voor veel Europese musea, vooral omdat er veel beelden van Rodin en franse negentiende-eeuwse schilderkunst te bewonderen zijn. Bovendien is het gratis, dus hebben we de bovenste verdieping met Zuidamerikaanse kunst maar even laten zitten en gaan we die nog een keer bekijken. We moeten sowieso nog terug naar Recoleta, want de begraafplaats daar hebben we moeten laten schieten vanwege regen. En dat is de grootste atractie in de wijk. Wel hebben we een bezoek gebracht aan een van de mooiste boekwinkels waar ik ooit ben geweest. El Ateneo is gevestigd in een oud theater en ziet er schitterend uit. Heel leuk om eens te bezoeken, hoewel er weinig leuke Engelse titels in het assortiment te vinden waren.

In de reisgidsen wordt de boekwinkel zelfs schaamteloos ´de mooiste boekwinkel van de wereld´ genoemd.

DSC_1161__Large_.jpg

Voor het weekend zijn we nog naar het Mueso de Arte Hispanoamericano Isaac Fernández Blanco geweest in Retiro. Dit museum is in een heel mooi stadspaleis gevestigd. Het stadspaleis is heel toepasselijk in een Zuidamerikaanse stijl gebouwd, in tegenstelling tot veel paleizen in Franse stijl. Vooral het zilverwerk uit Potosí was interessant, maar verder heb ik erg genoten van het gebouw zelf.

De wijk Belgrano is een van de meer afgelegen wijken van het ´centrum´ (een nogal rekbaar begrip in Buenos Aires). Het is een van de rustigere wijken, met een paar aardige musea en het Chinatown van Buenos Aires. Wij bezochten het Museo de Arte Español Enrique Larreta. Een klein museum dat begon als een particuliere collectie. Een rijke Uruguayaan liet aan het begin van de twintigste eeuw een flinke collectie Spaanse kunst overkomen. De collectie bestaat vooral uit religieuze kunst. Ook dit museum is gevestigd in een oud stadspaleis en uiteindelijk bleek dat het meest interessant van het hele bezoek. Het Chinatown van Belgrano bleek ook niet zo heel interessant te zijn. Het is namelijk heel klein: een straat van drie blokken.

La Boca is de grote arbeiderswijk van het centrum. Het is de enige wijk ten zuiden van San Telmo en staat bekend als een beetje gevaarlijk. In La Boca zijn twee grote atracties: het voetbalstadion van Boca Juniors en een klein straatje met geverfde huizen. Dat laatste schijnt een oude traditie te zijn in de wijk. Dat blijkt ook wel als je er rond loopt. Alleen zijn het meestal oude vervallen gebouwen waar de verf vanaf bladdert. In El Caminito, zoals de straat heet, zijn de kleuren fel en de gebouwen goed onderhouden. Het is dan ook een grote toeristenbende in en rond de straat. Het beviel ons daarom niet zo. Las Bombonera, zoals het stadion van Boca Juniors wordt genoemd, is ook geverfd in de klueren geel en blauw. Dat zijn natuurlijk de kleuren van Boca Juniors, één van de grootste clubs van Argentinië. We willen heel graag een wedstrijd van deze club gaan bezoeken, maar de competitie ligt nu stil, dus we moeten nog even wachten.

DSC_1177__Large_.jpg

DSC_1168__Large_.jpg

´Een grote toeristenbende´ geeft trouwens nog niet helemaal goed weer hoe het er uitzag. Het was eigenlijk meer een groot circus, met overal busladingen vol toeristen, rijen van veel te dure restaurants en overal felle kleuren. Meer een circus eigenlijk. Wij werden spontaan dankbaar dat de rest van BA niet zo is.

In Caballito is in het weekend een boekenmarkt te vinden. Wij dachten dat dit een mooi excuus was om deze wijk aan het eind van de metrolijn te bezoeken. Ook hier bleek echter het aanbod aan Engelstalige boeken minimaal. Gelukkig hadden we nog een andere goede reden voor ons bezoek: het museum voor natuurwetenschappen. Een mooi museum met overblijfselen van allerlei dieren en geologische resten. Het meest spectaculair waren de dinosaurusskeletten en de uitgestorven reuzedieren. Er waren in Zuid-Amerika allerlei reuzevarianten van heel normale dieren. Zo was er de reuzeluiaard, die we al in het zuiden van Patagonië tegenkwamen. maar ook een stel reuzehamsterachtige beesten en reuzegordeldieren. Vrij bizar.

Afgelopen weekend zijn we voor het eerst de stad uit gegaan. In Gualeguaychú, een paar uur buiten Buenos Aires, is het grootste carnaval van Argentinië te vinden. We hadden besloten daar te kamperen voor twee nachten en een beetje rond te kijken. Op het eerste gezicht was het een leuk stadje. Het deed heel tropisch aan en er is een boulevard (costanera) waar je kunt eten, drinken en rondstruinen. Nadat we onze tent opgezet en voorgaande drie activiteiten uitgevoerd hadden, vonden we het om 01.00 wel weer mooi geweest voor de eerste dag (we kwamen ´s avonds om acht uur aan). De andere campinggangers deelden jammer genoeg onze mening niet. Het was een totale feestcamping waar het heel moeilijk slapen was. De volgende dag was dan ook een beetje overleven tot de carnavalsoptocht begon. Die was namelijk om tien uur ´s avonds in een soort stadion. Overdag hebben we geluierd en de kaartjes voor die avond gekocht. Jammer genoeg sloeg het weer om een uur of zeven compleet om. De warme, zonnige dag eindigde in een enorme tropische regenbui. We hebben het stadje nog gehaald vanaf de camping, maar waren compleet doorweekt. Toen we aan het eten zaten en het nog steeds bij vlagen flink regende en onweerde zagen we de volgende bui al hangen. Op hoop van zegen zijn we nog maar het stadion gegaan, maar daar werd ons vermoeden bevestigd: de carnavalsoptocht was afgelast. Gelukkig konden we ons geld terugkrijgen. Een tweede meevaller was dat onze tent ook deze stortbui redelijk had overleefd. Alles was vochtig, maar we konden slapen en de dag daarna op tijd naar huis. Niet de meest succesvolle trip ooit dus.

Tsja nat waren we dus: zeiknat! Nog even een kleine anekdote daarover: onderweg van de camping naar de Costanera begon het ineens toch wel heel hard te regenen, dus besloten we te gaan schuilen onder een rieten parasol. Dit hielp na een tijdje steeds minder goed en het ging ook steeds harder regenen. De straat veranderde steeds meer in een rivier, en langzaam aan steeg het waterpijl bij onze schuilplaats. Uiteindelijk werden we gedwongen om enkeldiep door dit hele geweld heen te rennen waardoor we in een halve minuut totaal, compleet, helemaal, tot op het bót nat waren.

DSC01962__Large_.jpg

DSC01961__Large_.jpg

En dan na Bouke´s uitgebreide beschrijving van wijken en musea nog even een heel andere kant van ons Buenos Aires avontuur: het dagelijks leven! Ik ben inmiddels begonnen aan een cursus spaans aan de Universiy of Buenos Aires. Gedurende heel Januari, ga ik elke ochtend van 9.30 tot 12.30 naar ´school´. De lessen zijn best leuk en we hebben een hele diverse groep met stuk voor stuk hele leuke mensen. Maar hopen dat ik het laatste gedeelte van de reis dus een stuk beter uit mijn woorden ga komen. Ik merk nu al dat ik steeds minder dingen op Bouke afschuif: ´Goh, Bouke, kan jij even dit en dat vragen aan die persoon? Ik kan dat eigenlijk niet echt.´

Daarnaast hebben we al redelijk wat restaurants bezocht en dat gaat ook niet snel vervelen hier. We zijn gemiddeld met zijn tweeen nooit meer dan 20 euro kwijt en dat is dan inclusief hoofdgerecht,genoeg wijn (1 a 2 flessen, haha), en soms nog een toetje ook, als we niet te vol zitten van al dat vlees. Over vlees gesproken trouwens: vorige week werd ik gemaild door de jongen die ons ook had uitgenodigd voor de oud en nieuw-bbq: of we mee wilden bbqen vanavond. We belanden op een verjaardagsfeestje van iemand die we nog nooit gezien hadden op een dakterras in een wijk waar we nog nooit geweest waren, en nodigden meteen maar een meisje uit dat we de vorige dag hadden ontmoet. Ik vertel dit eigenlijk vooral vanwege de enorme lap vlees die ze in huis hadden gehaald: en dat is Buenos Aires!

DSC01959__Large_.jpg

Posted by Sanne.A 10:28 Archived in Argentina Comments (4)

¡Feliz Navidad!

Hoofdblogger: Sanne

sunny 30 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

Het deed toch wel een beetje pijn hoor: vlak voordat ik het vliegtuig instapte keek ik nog één keer om me heen. Knalblauw water, besneeuwde bergtoppen: het einde van de wereld! Maar ik had er toch vooral heel veel zin in om te vertrekken. Op naar de stad waar we al zo lang naar uitkeken en waar we zoveel over gehoord hadden, en vooral de stad die wel leuk móest zijn aangezien we er de komende twee maanden zouden blijven: Buenos Aires!

Na flinke turbulentie met het opstijgen (wat wil je met het onstuimige weer in vuurland) was het totaal onwerkelijk om drieëneenhalf uur later te landen in een heet en benauwd Buenos Aires. Na flink wat miscommunicatie (een man die ons bij elke voorbijgaande bus uitgebreid ging vertellen waar die allemaal heen ging, om het vervolgens onmogelijk te maken daadwerkelijk in te stappen: grrrr) belandden we in een overvolle stadsbus, die ons in twee uur voor een cent of 30 naar hartje BA bracht. Het was krap, heet en ik zweette me rot, maar stiekem zag het er buiten allemaal prima uit. Geen compleet verrotte buitenwijken in ieder geval!

We hadden voor twee nachten een hostel in de wijk San Telmo. De wijk waarin ook ons appartement ligt en die bekend staat om de bohemian sfeer en de zondagse antiekmarkt. San Telmo was lang geleden de plaats waar de rijke mensen woonden, maar die vertrokken allemaal na een gele koortsepidemie. Later is de wijk weer opgebloeid omdat vele kunstenaars zich er vestigden. Het ziet er dus niet gelikt en modern uit als vele andere wijken in de stad (palermo, recoleta, puerto madero), maar is wat ons betreft één van de leukste plekken om een tijdje in te verblijven.

Afgelopen zondag mochten we ons appartement in. Het is geen geweldig mooi appartement, en de meubels zien er eerlijk gezegd stuk voor stuk niet uit. Maar het is wel functioneel: airco, goede douche, prima bed, tv met filmzenders, koelkast. Wat vooral geweldig is aan ons appartement is de ligging. Midden in San Telmo dus. Met niet alleen alles wat je nodig hebt binnen 100 meter van ons vandaan (supermarkt, verse groentemarkt, bakker, kaaswinkel, viswinkel, kapper) maar vooral heel veel leuke dingen meteen om de hoek! Zo zijn er talloze hippe cafeetjes en restaurantjes. Alleen al op ´ons kruispunt´ bevinden zich een aardig cafeetje, een hip restaurant en een heuse sushizaak. Een blok bij ons vandaan begint ook de zondagse antiekmarkt en weer een blok verder ligt Plaza Dorego: het hart van San Telmo waar je heerlijk op een terrasje kan zitten en dat zondags verandert in een spontane openlucht tangoshow! En al dat leuks en functioneels vlak bij ons eigen stekkie is eventjes heel erg lekker!

Imagen_018__Large_.jpg
Ons kruispunt
Imagen_027__Large_.jpg

Imagen_025__Large_.jpg

En zo is het. Het is heerlijk om na een dag rondlopen gewoon naar huis te kunnnen gaan en even uit te puffen. Zeker als er een lieter bier in de koelkast ligt die je voor een halve euro bij de supermarkt om de hoek hebt gekocht. Dit is echt de manier om een stad te leren kennen!

We hebben eerlijk gezegd nog niet bijster veel van de stad gezien tot nu toe. Het is hier warm: rond de 30 graden met gevoelstemperaturen van richting de 40. Grijze benauwde dagen stapelen zich op tot gigantische regen- en onweersbuien om het vervolgens even wat aangenamer te maken met hier en daar wat blauwe lucht. En dat is even wennen! Korte wandelingetjes over straat laten je al snel in het zweet baden en dan is het gewoon even heel verleidelijk om je terug te trekken in je eigen appartementje! We zijn dus grotendeels bij ons in de buurt blijven hangen.

Microcentro, of het ´centrum´ - als je dat zo kan noemen, want BA bestaat eigenlijk uit heel veel wijken die elk hun eigen centrum hebben en hun eigen winkelstraten etc. - is ongeveer een kwartiertje lopen en bestaat uit vele mooie Hausmann-stijl (als in Parijs) gebouwen, met veel groen en vooral héél véél mensen. Ik zit er ernstig aan te twijfelen of Florida (dé winkelstraat) niet de grootste concentratie MacDonaldsen heeft die ik ooit gezien heb!

Er zitten niet alleen heel veel McDonaldsen, maar ook alle andere dingen die in het échte centrum van een stad thuis horen in Microcentro. Bijvoorbeeld het regerings- en parlementsgebouwen, het zaken- en financiële centrum, grote theaters, rechtbanken en een kathedraal. Ik vind het dan ook echt de uitstraling hebben van het centrum van een megastad. Dat is niet meer dan terecht natuurlijk, want Buenos Aires is enorm.

Imagen_003__Large_.jpg

Imagen_013__Large_.jpg

Gisteren zijn we Palermo gaan verkennen. Deze wijk is gigantisch, en bestaat eigenlijk uit zeven afzonderlijke wijken. Je moet eerst een redelijke tijd de metro in om er te komen (wat 20 cent kost, dus maakt niet uit), en dan ben je in het meest rijke, schone en hippe gedeelte van Buenos Aires. We liepen eerst door het gigantische parken-complex (Japanse tuin, Andalusische patio, meertje met waterfietsen, rozentuin, etc.) om vervolgens naar het MALBA te gaan, een museum voor moderne kunst. Er was een grote tentoonstelling over Andy Warhol, wat vrij relaxed was. Daarna zijn we een gigantische wandeling gaan maken door de verschillende delen van Palermo. We hebben de meest decadente huizen gezien, afgewisseld door enorm hippe winkelcentra waar ik toch echt geen betaalbare kleren kon vinden. We keken vooral onze ogen uit naar de ´hipheid´ van Palermo. Zonder enige twijfel is die het hipste wat we tot nu toe gezien hebben in Zuid-Amerika en het is niet alsof Rio ook maar in de buurt komt! Palermo is dan ook de wijk waar je heen gaat om uit te gaan en om lekker te eten. Wij deden dit in een midden-oosten restaurant waar ook eens iets anders geserveerd werd dan vlees, pasta en pizza.

Ik wilde dit blogje eigenlijk de dag voor kerst online zetten, maar internet werkte op dat moment niet zo mee. Ik ben nu dus ook zeker te laat om jullie allemaal nog een ¡Feliz Navidad! te wensen. Dus bij gebrek aan beter: nog een hele fijne tweede kerstdag, en alvast een heel gelukkig 2010 allemaal.

Kerst is hier wel een tikkeltje anders dan thuis. Ten eerste is het hier bloedheet. Helaas geen strandweer-heet, maar benauwd grijzig heet. Ook is kerst hier amper commercieel te noemen. Je ziet bijna geen versiering en op TV wordt je er ook niet mee doodgegooid. Als ik de bronnen op internet mag geloven is kerst hier vooral een familieaangelegenheid. Kerstavond is veruit het belangrijkste deel van de kerst, met vuurwerk om twaalf uur en daarna gaan veel mensen uit tot in de vroege uurtjes. Op eerste kerstdag gaan veel mensen nog uitgebreid lunchen en dat was het dan wel weer. Geen tweede kerstdag hier dus, het feest is hier alweer voorbij.

Het was wel wat lastig om hier als buitenlanders dus echt goed kerst te vieren: we kennen nog helemaal geen mensen hier en uit eten gaan met kerst is onbetaalbaar. Wij hebben dus maar heel gewoon thuis gekookt op beide dagen. We zijn om twaalf uur nog een rondje gaan lopen om naar het vuurwerk te kijken, maar helaas was dat niks vergeleken met Nederlands met oud en nieuw. Ook het ´keihard stappen´ viel best wel een beetje tegen. De meeste clubs en barren waren hartstikke gesloten. We hebben het toch nog tot een uur of drie kunnen rekken en hebben op eerste kerstdag dus vooral uitgeslapen en films gekeken op tv.

´s Middags hebben we nog de wijk Puerto Madero bezocht. Een hele hippe, beetje klinische wijk, vlak bij ons vandaan. Vroeger was dit gebied een haven. Toen de haven zich naar het noorden verplaatste kwam een gigantisch gebied braak te liggen. Dit is nu grotendeels een natuurreservaat met heel veel vogels. Het ziet er enorm exotisch uit, met heel onwerkelijke overblijfselen van fabrieksschoorstenen er tussen door. Daar gaan we binnenkort zeker eens beter rondkijken. Het gedeelte dat het dichtst bij de stad ligt is nu dus een hele nieuwe wijk, met een fijne boulevard vol restaurantjes en cafés waar je lekker rond kan lopen. De porteños (mensen uit BA) vonden het blijkbaar ook een prima kerst-bezigheid om daar rond te hangen, muziek te maken en te BBQen.

En nu is de kerst hier dus alweer over. Maar snel eens kijken of dat stappen beter gaat lukken met oud en nieuw. Eet smakelijk nog allemaal vandaag!

x
Imagen_005__Large_.jpg

Posted by Sanne.A 11:02 Archived in Argentina Comments (7)

El Fin del Mundo

Hoofdblogger: Bouke

all seasons in one day 15 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

Volgens onze inschattingen moeten we er zijn: aan het einde van de wereld. Maar de eerste dagen in Ushuaia hebben we er hard aan getwijfeld of dat wel echt zo is. Dat komt omdat je hier geen uitzicht over zee hebt. Je kijkt vanuit Ushuaia uit op Isla Navarino, wat weer Chili is. Bovendien liggen er op Isla Navarino nog kleine plaatsjes, zoals Puerto Williams. Al met al wilde het einde van de wereld-gevoel maar moeilijk komen.

Na onze goede ervaringen met liften van vorige week hebben we besloten om ons geluk verder te beproeven door van Punta Arenas in Chili naar Ushuaia te liften. We hadden daarvoor een tussenstop in Río Grande gepland, omdat het anders misschien wel erg veel afstand zou worden voor één dag. Dit bleek totaal overbodig te zijn. De hele eerste dag hebben we maar tien minuten moeten wachten voordat we opgepikt werden. Bij de eerste twee liften duurde het vijf minuten en de bij de derde lift stond er al een vrachtwagen naast ons stil voordat we goed en wel uitgestapt waren. Dat is nog eens een manier om 500 kilometer af te leggen en EUR 40,- te besparen!

Río Grande is geen heel bijzondere plaats. Het is iets groter dan Ushuaia en ligt op de vlaktes van Vuurland. Het is heel snel gegroeid doordat de Argentijnse regering belastingvoordelen biedt aan bedrijven die zich er willen vestigen. De uitbreidingen hebben ze vrij netjes gedaan: Río Grande ziet er schoon en modern uit. De omgeving is niks spectaculairs. Er liggen uitgestrekte pampa´s, zoals we er ook al veel hebben gezien in Patagonië.

De volgende dag zijn we dus maar snel doorgelift naar het einde van de wereld. Deze dag ging het allemaal iets minder soepel, maar met een tussenstop in Tolhuin is het toch prima gelukt. Je kunt niet iedere dag zo veel geluk hebben als we de dag ervoor hadden. Dus dat kwartier wachten in een regenbui hadden we misschien wel verdiend ;) Vlak voor we Ushuaia bereikten, veranderde het landschap compleet. We gingen van de pampa´s weer de bergen in. Via een behoorlijk spectaculaire pas reden we Ushuaia in.

De stad is enorm spectaculair gelegen. Het ligt aan het Beaglekanaal, aan de voet van de Andes met een uitzicht op de bergen van Isla Navarino. Kortom, het kan niet veel beter. Ushuaia is wel een heel toeristische stad die zich profileert als de meest zuidelijke stad en het einde van de wereld. Nou heb ik over het laatste mijn twijfels al geuit, maar het eerste is toch wel zeker waar en daar komen de toeristen dus op af (net als wij). Verder zijn er wel wat atracties, zoals een nationaal park, wandelingen in de bergen in de omgeving en boottripjes naar eilandjes in het Beaglekanaal. Wij hebben ervoor gekozen om het eerst een beetje rustig aan te doen. Even bijkomen aan het einde van de wereld, na twee maanden reizen, was geen overbodige luxe.

Tsja, niets mis met Ushuaia dus, maar we hadden een beetje last van een het-eerste-deel-van-de-reis-zit-erop-gevoel. En dat werkt demotiverend wat activiteiten betreft. Sowieso is dit de duurste stad van Argentinië, dus heel veel konden we hier simpelweg niet doen, maar stiekem denk ik dat Ushuaia vooral een plek is waar je geweest moet zijn, niet persé waar je heel veel doet. Maar tot mijn verbazing komen hier toch nog redelijk wat backpackers om daadwerkeling iets te doen: tripjes plannen naar Antartica en de Chileense fjorden. En ik dacht altijd dat dat alleen maar weggelegd was voor rijke gepensioneerde mensen! De aanbiedingen vliegen je hier om de oren: voor 3000 US dollar kan je al een 11daagse cruise maken. En das vervelend om de hele tijd me geconfronteerd te worden. Want hoewel ik dat echt géén geld vindt (ik dacht dat het minstens 5000 euro zou kosten) is het natuurlijk veel te veel voor ons budget. Grrr!

We zijn daarna een dagje de bergen in gelopen. Dat leverde ons mooie uitzichten en de wetenschap dat we echt wel genoeg hebben gelopen de afgelopen weken op. Tot slot zijn we de boottrip gaan doen. De boottrip bracht ons naar vier eilandjes. De eerste was een eiland waar een kolonie zeeleeuwen lag. Het was de derde keer dat we die dieren zagen op onze reis, maar het blijft grappig om ze te bekijken. Vervolgens zijn we een stuk over een ander eiland gelopen met de hele groep. Daar kregen we uitleg over de plaatselijke flora en fauna en was er een echt heel mooi uitzichtpunt over het kanaal. De derde stop was een eiland was een grote kolonie aalscholvers nestelt. En tot slot was daar voor ons het hoogtepunt: de vuurtoren aan het einde van de wereld. Dit is niet echt een imposante vuurtoren, maar voor ons was het het symbolische doel van de eerste twee maanden op reis. We kennen de vuurtoren uit een film (Happy Together van Wong-kar Wai) en dit was het plaatje dat we in ons hoofd hadden. Dit was het symbool dat stond voor het einde van onze eerste twee maanden op reis.

DSC_1019__Large_.jpg

DSC_1040__Large_.jpg

DSC_1088__Large_.jpg

Die film is trouwens echt een aanrader. Mits je er tegen kan dat het grootste gedeelte gaat over een ruzieënd Cantonees homostel in Buenos Aires, zitten er een paar van de mooiste scenes in die ik ooit gezien heb. En je krijgt nog wat van Argentinië mee: de watervallen van Iguazu, Buenos Aires, de tango, en dus Ushuaia.

Ik wil trouwens ook nog wel even kwijt dat Bouke en ik altijd ontzettend opstandig worden van toeristische tours. Als we in een bootje of bus gestopt worden met een gids en foto-stops gaan maken en dergelijke, komt het er vaak op neer dat we alleen maar cynische opmerkingen gaan maken. Vorige week bijvoorbeeld in nationaal park Torres del Paine, werden we gillend gek van dat voorgekouwde gedoe. Ook hier op de boot hadden we zo onze twijfels over de toegevoegde waarde van een gids. Tijdens de flora en fauna wandeling bijvoorbeeld, ging de gids serieus informatie geven over ZEEWIER. En wat gingen alle mensen doen? ¨Oooh¨ en ¨aah¨ roepen, knikken en het zeewier aanraken... Juist! Ik heb me even heel bewust afgezonderd en goed om me heen gekeken. Want wat zag het er vanuit het eilandje uit alsof je helemaal aan het einde van de wereld stond zeg, super mooi!

DSC_1076__Large_.jpg
DSC_1078__Large_.jpg

En wat mij betreft, stelde het niet teleur. Samen met de prachtige uitzichten over het Beaglekanaal markeert de vuurtoren het eindpunt. Ik heb het gevoel dat ik voor nu het einde van de wereld bereikt heb. Je kunt nog wel verder, maar dat kost heel veel geld (een paar honderd euro om op Isla Navarino te komen en een paar duizend om naar Antarctica te gaan) en dat zit er nu dus niet in. Misschien kom ik hier ooit terug en ga dan nog verder, maar voor nu is het genoeg geweest. Ik heb erg veel zin om zo in het vliegtuig naar Buenos Aires te stappen. We gaan terug naar de bewoonde wereld, naar cultuur in plaat van natuur. We hebben vanaf overmorgen ons eigen plekje om te verblijven en dat voelt allemaal heel goed. Ik heb zin in het tweede deel!

En ik ook, ik ook. Hier nog even een overzicht van het complete eerste deel van onze reis: zo´n 10.000 kilometer (mijn god), van Rio de Janeiro, naar het einde van de wereld.

Posted by Sanne.A 06:43 Archived in Argentina Comments (7)

Into the wild!

Hoofdblogger: Sanne

sunny 23 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

¨Don´t go through Argentina, there´s nothing there!´

Aldus Scott; die ons hostel runde in Santiago. Hij was een promotiepraatje aan het houden voor al het moois dat Chili te bieden had op weg naar het zuiden, en bleef herhalen dat er slechts enkele mooie dingen te zien waren in het Argentijnse deel van Patagonië, en wat mooi was lag allemaal op de grens met Chili.

Uiteindelijk besloten we daadwerkelijk grotendeels door Chili heen te reizen, alleen deden we dit vooral om financiële redenen, aangezien de bussen er soms minder dan de helft kosten dan in Argentinië. Het vreemde was alleen dat naar het zuiden reizen door Chili soms moeilijker was dan gedacht. In Argentinië was dan misschien niks, in Chili nog veel minder. Ze hebben er namelijk niet eens een weg van noord naar zuid. Hierdoor gaan bussen vaak uit noodzaak via Argentinië, over wegen waar de Argentijnse bussen zich zelfs te goed voor vinden.

We reisden van Osorno, via Argentinië, naar Coyhaique. Een busreis van maarliefst 22 uur, door eerst een prachtig berglandschap rond Bariloche (waar we de vorige keer snel weggevlucht waren vanwege de sneeuw) en daarna door grotendeels ´niets´, pampa´s. Coyhaique zelf was (wederom) een suffig Chileens stadje omlijst door grauwe wolken, dus meteen de volgende dag verder. Een bus naar Puerto Ingeniero Ibañez en vanuit daar een ferry naar Chili Chico. En daar begon het echt interessant te worden: een prachtig blauw meer met bergen erlangs! De dag erna de grens overgegaan naar Argentinië naar het plaatsje Los Antiguos, waar we in een restaurant dat door een Nederlander gerund werd, aankwamen en spontaan een tour per auto door de omgeving kregen. Weer de dag erna een bus in, (want in die tussenplaatsjes kun je je dus echt niet langer dan een paar uur vermaken), in 15 uur hééélemaal naar El Chaltén onderaan in Patagonië. Inderdaad was er onderweg vooral helemaal niets te zien. Maar erg vond ik dat absoluut niet. Heuvelachtige landschappen met ongeasfalteerde wegen en wilde dieren die niet wisten wat ze overkwam als wij daar met de bus langskwamen (met als hoogtepunt een totaal chaotische geflipte struisvogel met 10 verwarde jongen er achteraan). En daar, in El Chaltén, begon ons grote natuur-avontuur van de afgelopen week. Als voorproefje veranderden de nietsige pampa´s op het allerlaatste moment ineens in spectaculaire bergen:

DSC01910__Large_.jpg

DSC_0679__Large_.jpg

DSC_0711__Large_.jpg

CSC_0746__Large_.jpg

Dat lange bussen doet me trouwens niks meer. Een dag in de bus is zo voorbij. Je slaapt een uur of negen (wat voelt als vijf), leest wat en luistert wat naar muziek. Staart uit het raam naar een struisvogel die een hek in loopt en daardoor voor de bus flikkert, enzovoort. Tijd voelt heel anders aan en dat maakt het supermakkelijk.

El Chaltén is de afgelopen jaren uitgegroeid van een gehucht in de Trekking-hoofdstad van Artgentinië. Zo zijn er enkele minisupermarktjes en zelfs sinds kort een heuse pinautomaat. Het plaatsje groeit zo snel omdat elke Argentijn, reiziger en backpacker er door de fantastische bergen heen wil lopen. En het mooie is dat de bergen meteen achter het dorpje beginnen, wat een stuk minder geregel is met bussen en dergelijke. Onze eerste dag hebben we een dagtrek gemaakt naar Laguna Torre. Eerst een redelijk klimmetje, daarna uren door een vlakke valei om vervolgens daar uit te komen waar je al de hele dag naar kijkt: Cerro Torre. Een aantal hele puntachtige, super spectaculaire bergen naast elkaar. Om het allemaal nog wat mooier te maken eindigt de wandeling bij een gletsjermeer, met hier en daar een ijsberg op de voorgrond. Bij elkaar waren we zo´n 7 uur onderweg die dag, maar superzwaar was het niet, waardoor we de volgende dag weer verder konden.

DSC_0758__Large_.jpg

DSC_0772__Large_.jpg

Ah, had ik al gezegd dat het praktisch onmogelijk is om Cerro Torre te zien? Net zoals het praktisch onmogelijk is om uberhaupt iets te zien rondom El Chaltén? Het weer is er namelijk over het algemeen niet zo goed, en wolken blijven bijna altijd rond de pieken hangen. Maar wij hadden een ´window of good weather´, waardoor we vijf dagen op rij prachtig weer hadden! Daarom leek het ons ook wel de gok waard om een tweedaagse trek te maken en de tent mee te nemen. De tocht ging naar Cerro Fitz Roy, ietsje verder van El Chaltén dan Cerro Torre. We wandelden eerst een uur of 3 met bepakking naar een camping, zetten onze tent op en maakten de laatste stijle klim naar het uitkijkpunt, heel dicht bij Cerro Fitzroy. Heel ´outdoor´ allemaal. We kampeerden op een hele basic camping, met als enige voorziening een soort van WC. Verder dronken we uit de rivier (het water hoefde er niet eens gekookt te worden) en kookten op ons gasstelletje. Echt heel relaxed dat we uiteindelijk nog een echt patagonië-outdoor-avontuur hebben kunnen beleven, aangezien het er echt uit ging zien dat het weer dat niet ging toelaten.

Dat hele trekking-gebeuren beviel erg goed. Het hele gebied was al mooi om door heen te lopen met afwisselende landschappen, van bossen tot rivieren en morene-heuvels. En dan heb je aan het eind zo´n mooie beloning bij het uitkijkpunt voor die bergen. Echt een geweldig gevoel dat je daar op eigen kracht gekomen bent en het als het ware verdient hebt. Een stuk beter dan dat je er naar toe gereden wordt, kwam ik vandaag achter (zie hieronder). Het heeft bij mij in ieder geval de smaak naar meer opgewekt.

DSC_0792__Large_.jpg

DSC_0811__Large_.jpg

DSC_0876__Large_.jpg

De volgende stop was El Calafate, een paar uurtjes verderop. De toeristenbussen zijn in dit gebied peperduur, wij hadden de tijd en we waren wat opstandig vanwege de Argentijnse busprijzen. Dus gingen we liften! En dat is nog nooit zo makkelijk geweest. We liepen naar het einde van het dorpje om te gaan beginnen met liften, maar vlak daarvoor kwam er al een auto voorbij, dus staken we soort van onze duim omhoog toen iemand vanuit het raampje al riep ¨El Calafate?´. Een hilarisch Brits ouder echtpaar bracht ons in no-time naar onze bestemming, waar we binnen no-time een bed hadden gevonden in niet alleen het goedkoopste, maar ook één van de leukste hostels tot nu toe! Good days!

Ook El Calafate is een plaatsje waar iedereen naartoe wil vanwege de Perito Moreno gletsjer. Deze gletsjer is niet alleen bijzonder omdat hij niet krimpt vanwege global warming, maar vooral omdat hij per dag tot wel 2 meter opschuift. Hierdoor vallen er constant enorme brokken ijs van de gigantische ijswand van 60 meter naar beneden in het knalblauwe meer. Een perfect systeem van loopbruggen brengt je redelijk dichtbij dit natuurgeweld. Hoewel de enorme brokken ijs soms van een afstandje nog niet heel indrukwekkend waren, maakte het geluid des te meer indruk. Moet je eens voorstellen dat er een homp ijs ter grote van een klein huis in een meer dondert. Juist ja: Kraaaaaak-ka-plons!! En ook deze dag hadden we weer verdomde veel geluk. Niet alleen zijn we weer wezen liften zonder problemen, ook zagen we één kolosaal stuk ijs naar beneden donderen. We liepen eigenlijk alweer richting de parkeerplaats toen er plotseling wat ijs in beweging kwam net áchter de ijswand. Hierdoor werd de voorkant ook instabiel en viel er zo´n derde naar beneden. Lees: een stuk ijs van 20 meter hoog en zo´n 15 breed. Ik maakte er nog soort van een foto van, en dit is het resultaat:

DSC_0907__Large_.jpg

DSC_0934__Large_.jpg

Na deze absoluut fantastische week, met alleen maar ´hoogsten´, ´mooisten´, en ´indrukwekkendsten´ van Patagonië, zaten we nog met één dilemma. Net over de grens in Chili scheen een misschien wel nóg mooier natuurpark te liggen. Alleen was het ontzettend duur om er te komen en was het ook daar lastig om iets te zien vanwege het weer. Maar aangezien we toch via Chili naar Vuurland moesten, besloten we in ieder geval naar het bijbehorende dorpje te gaan om dan verder te beslissen. O ja, een ander probleem is dat er eigenlijk maar twee trektochten zijn en dat ze 5 en 9 dagen duren. Daar hebben we én de spullen, én de tijd, én misschien de conditie niet zo voor... Dus we besloten vandaag de lamme toerist uit te hangen een boekten een dagtour, ondanks dat de weersvoorspellingen niet daverend waren.

De dag in nationaal park Torres del Paine begon vandaag grauw, en een negatief-ingestelde-Bouke voorspelde al dat ´die wolk noooit meer weg zou gaan vandaag´. De daadwerkelijke torres (torens) waren niet verschrikkelijk goed te zien waren vanwege de bewolking, maar dat het absoluut erger gekund. We hadden een paar uur prachtig weer toen we uitkeken op wat volgens velen met mooiste stuk van het park beschouwd wordt. De windstoten in het park zijn trouwens ook nog wel het beschrijven waard. Zoals een jongen hier zei tijdens een dagelijks praatje over trekken in t park: ¨als het bij mij thuis zo hard zo waaien, zou het weeralarm afgaan, iedereen paniekeren, zou er een logo bedacht worden en een lied geschreven worden.¨ Zomaar vanuit het niets, af en toe verschrikkelijk harde windvlagen, wat dus ook best gevaarlijk kan zijn tijdens daadwerkelijke trektochten. Na een paar uurtjes van dat geëmmer, waren wij al lang blij dat we er niet vijf dagen doorheen hoefden te banjeren.

DSC_0996__Large_.jpg

Dat betekent dat we dus weer in Chili zijn. Dat hele ge-heen-en-weer tussen Chili en Argentinioë begint ons toch een beetje op de zenuwen te werken. Ten eerste omdat onze paspoorten erg rap vol beginnen te raken. Iedere keer dat we de grens over gaan, hebben we namelijk weer vier stempels te pakken. Ten tweede zouden we toch wel een tijdje in Argentinië willen blijven. Het bevalt ons daar namelijk prima. Oh ja, en Chili maakt zich op voor presidentsverkiezingen. Ik weet niet precies wanneer, maar de posters en demonstraties ter ondersteuning van een kandidaat beginnen ons toch wel op de zenuwen te werken. Maar verder is het een mooi land hoor.

En hoewel ik, nu ik dit allemaal zo opschrijf, eigenlijk nog zoveel meer heb te vertellen, is het geloof ik wel weer mooi geweest. Conclusie is dat we té veel geluk hebben gehad met het weer, en dat deze laatste weken de hele patagonië-reis helemaal gered hebben. Daarmee bedoel ik niet dat de rest niet leuk was, maar dat we bang waren dat zuid-patagonië totaal niet ging lukken vanwege weers- en financiële problemen. We hebben echter nog nooit zo goed op ons budget gezeten en hebben een fantastische tijd gehad. Nu alleen het allerzuidelijkste puntje nog te gaan: vuurland. En dan morgen over een week naar Buenos Aires vliegen...

Posted by Sanne.A 15:19 Archived in Argentina Comments (8)

(Entries 6 - 10 of 16) « Page 1 [2] 3 4 »