A Travellerspoint blog

By this Author: Sanne.A

Archeologie in Noord-Perú

Hoofdblogger: Bouke

semi-overcast 20 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

We hebben een heel actieve tijd in het noorden van Perú doorgebracht. Er zijn daar namelijk heel veel mooie dingen te vinden, maar ze zijn niet makkelijk te bereiken. Dat betekent dat je lang bezig bent om ergens naartoe te rijden, vandaar een flink stuk moet lopen en één toeristische attractie tegelijk kunt bezoeken. Alle archeologische sites liggen diep en hoog in de bergen. Per dag kun je daarom maar één of twee sites bezoeken en bijna altijd moet je daarvoor een tour boeken, want in je eentje kom je er niet. Toch was het een heel leuke ervaring en hebben we heel bijzondere dingen gedaan.

De enige volle dag die we in Chiclayo hebben doorgebracht, hebben we besteed aan een bezoek aan Sipán. Bij dit kleine plaatsje zijn een paar decennia geleden grote tempels gevonden. Nu zijn ze nog druk bezig met opgravingen maar er is al heel veel te zien. Zo is er het hypermoderne museum. Daar worden alle indrukwekkende vondsten uit de vele graven die in de tempels gevonden zijn tentoongesteld. Dit waren graven van de belangrijke mensen in deze samenleving. En dat valt te zien: ze werden in vol ornaat begraven, met alerlei offers om zich heen. De belangrijkste tempel zelf werd in zes verschillende lagen gebouwd, door verschillende generaties en culturen. De tempel werd namelijk eerst door de Moche-cultuur gebruikt, daarna een tijd verlaten en vervolgens weer door de Chimu en de Inca in gebruik genomen. In alle lagen zijn graven aangetroffen en dat is allemaal zichtbaar voor het publiek. Een fascinerende tempel.

DSC_2924__Large_.jpg

Van Chiclayo pakten we noodgedwongen een nachtbus naar Chachapoyas (geen dagbussen beschikbaar), in het binnenland. Dit is een lekker rustig stadje waar alle voorzieningen voor een fijn verblijf aanwezig zijn: lekkere, goedkope restaurantjes, weinig opdringerige mensen en veel archelogische sites en natuurschoon. Het stadje ligt midden in de bergen en op korte afstand ligt een groot ravijn. Niet zo groot natuurlijk als de Colca-canyon, maar nog steeds de moeite waard voor de mooie uitzichten. De tweede dag zijn we naar de grote publiekstrekker in de regio gegaan: Kuélap. Dit is een soort citadel, boven op een berg. In deze stad woonde de elite van de Chachapoyas-cultuur tot de tijd van de Inca´s. Ze woonden in ronde gebouwen, die in ´harmonie met de natuur´ gebouwd werden; dat wil zeggen op een manier dat ze niet omvielen door aardbevingen. Het levert wel een heel bijzondere plek op. Al die vreemd gevormde gebouwen en metershoge muren midden op een berg, omgeven en overwoekerd door de natuur. Ze noemen Kuélap het Machu Picchu van het noorden. Waarschijnlijk is het daar niet groot genoeg voor, maar de locatie heeft het in ieder geval wel.

De betekenis van de Chachapoyas is trouwens ´cloud people´. Ze leefden grotendeels op grote hoogte middenin zogenaamde ´cloud forests´, nevelige mysterieuze jungles op hoogten van rond de 3000 meter. En Kuélap mag dan een heel stuk kleiner zijn dan Machu Picchu, het is wel heel interessant omdat het zo onbereikbaar is en hier bijna geen toerist komt. Helaas waren die paar andere toeristen uit onze groep (Peruaanse toeristen, het was paasweek, dus hadden ze allemaal vrij) wel heel irritant; non-stop foto´s maken van zichzelf met elk steentje dat we tegen kwamen.

DSC_2948__Large_.jpg

DSC_2992__Large_.jpg

De laatste dag in Chachapoyas zijn we naar een grot en een soort grafmonument geweest. De grot was wel interessant, voornamelijk omdat die ook voor begrafenissen gebuikt werd - de beenderen liggen er nog steeds - én omdat er vampiers in wonen. Natuurlijk niet de vampiers van de films, maar vleermuisachtigen die zich voornamelijk voeden op het bloed van vee. Best cool om te zien. Daar in de buurt ligt Karajía. Hier zijn sarcofagen ergens halverwege een bergwand opgericht. Iedere sarcofaag stelt een belangrijk figuur uit de Chachapoyas-cultuur voor en diens beenderen bevinden zich in de sarcofaag. Inmiddels zijn er helaas een paar naar benden gedonderd. Daardoor kun je onder de sarcofagen menselijke beenderen vinden. De sarcofagen zagen er in ieder geval heel bijzonder uit.

Duidelijk een voorbeeld van twee uur over modderwegen rijden, dan nog ruim een uur over junglepaden trekken, om een rijtje sarcofagen van zo´n 50 meter afstand te kunnen zien. Wat de paradoxale gedachten oplevert van aan de ene kant ´hoe mysterieus, bijzonder en geweldig is dit´, maar toch aan de andere kant ook van ´heb ik híér nou zo lang voor door de modder gelopen?!´.

DSC_3026__Large_.jpg

DSC_3027__Large_.jpg

DSC_3052__Large_.jpg

DSC_3071__Large_.jpg

De laatste dag in deze regio hebben we in de buurt van het kleine plaatsje Leimebamba doorgebracht. Daar ben je echt uit de toeristestroom. Dat merk je bijvoorbeeld aan de restaurantjes. Daar hebben ze namelijk geen menu´s, maar noemen ze gewoon op wat ze die dag hebben. Met een beetje geluk kun je dan uit een paar dingen kiezen, maar anders moet je gewoon maar nemen wat de pot schaft. We zijn vanuit Leimebamba naar Revash gegaan. Daarvoor hebben we een taxichauffeur drie kwartier uit het dorpje laten rijden, vervolgens een paar uur laten wachten terwijl wij naar boven klauterden en daar rondkeken, zodat hij ons weer mooi terug kon rijden. Goedkoop wa het niet, maar wel de enige manier en gelukkig hadden we twee Peruaanse toeristen om de kosten mee te delen. Revash is een soort mausoleum-site, waar huisjes zijn gebouwd, ook weer tegen de rotswand aan, voor belangrijke doden. Je kunt niet echt dichtbij komen, maar ook van een afstandje kun je het prima zien.

DSC_3084__Large_.jpg

DSC_3089__Large_.jpg

Nog even over het eten in Leimebamba: we zaten ´s middags lekker te eten wat de pot schafte in een restaurantje (bonen, rijst en uiteraard kip) toen er ineens een jongen voorbij kwam lopen: ¨trucha, trucha!¨. Hij had blijkbaar een forel gevangen en was nu alle restaurants aan het af gaan om ´m te verpatsen. Heel knullig en grappig om te zien op wat voor kleine schaal de economie daar draaide.

De dag daarna pakten we een bus naar Cajamarca. Jammer genoeg werd ik vlak voor deze tienurige busrit maar weer eens ziek. De diarreeremmers werkten gelukkig net op tijd, maar een plezierige rit is het niet geworden. Spectaculair was het wel, langs diepe kloven, met geweldige uitzichten en geweldadige films aan boord.

Ja, want hoewel ik niet ziek was, vond ik het ook bepaald geen plezierige busrit. De weg was gelukkig een stuk beter dan in onze reisgids stond, maar ik ben gewoon absoluut geen grote fan van afgronden. In combinatie met de uiterst geweldadige films heb ik uren strak van de spanning gestaan. Maar ik geef toe, het was prachtig!

DSC02191 (Large)

DSC02191 (Large)

DSC02190 (Large)

DSC02190 (Large)

Cajamarca is de stad waar de laatste pre-koloniale Inca-koning, Atahualpa, de Spanjaarden ontmoette. Hij werd daar gegijzeld en de plek waar hij vastgehouden werd, is nog steeds te bezoeken. Het is ook het laaste Inca-bouwwerk in de stad dat nog overeind staat. Het andere bij Cajamarca dat we bezocht hebben, was Cumbe Mayo. Dit is een oud kanaal dat gemaakt is rond 1500-1000 voor Christus. Het is in steen uitgehouwen en overbrugt de waterschijding tussen de rivieren die naar de Grote en Pacifische oceaan voeren. Het kanaal liep ooit helemaal naar Cjamarca, maar nu is nog maar een stuk van een kilometer of zo over. Het is best wel een knap stuk werk en ik vind de symboliek ook wel mooi, de overbrugging van de waterscheiding.

Omdat Cumbe Mayo zo slecht te bereiken was, boekten we een tour. Maar ooohhh wat ben ik tours zat. De gids was ook echt één van de slechtste die we tot nu toe gehad hadden. Hij beperkte zich tot ´die rots ziet eruit als een konijn / kussend stelletje / kip / olifant / of zelfs een penis en een vagina´ en ´kijk, dit kanaal zigzagt´. Maar ik kan het na al die tijd gewoon niet meer opbrengen om naar lange verhalen in het Spaans te luisteren. Tijd om naar huis te gaan gok ik...

DSC_3111 (Large)

DSC_3111 (Large)

(deze mensen kwamen we onderweg naar Cumbe Mayo tegen. Ze probeerden een band te verwisselen terwijl iedereen erin bleef zitten. Ook was er al iemand onder de auto geklommen terwijl ze nog druk met de krik in de weer waren)
DSC_3098 (Large)

DSC_3098 (Large)

Na deze best wel snel ronde door het binnenland en de vele bezoeken aan archeologische sites die we daarbij hebben uitgevoerd, vonden we het wel tijd voor een beetje rust. Daarvoor hebben we de badplaats Huanchaco - voor sommigen wel bekend door de avonturen van Els daar - uitgekozen. Huanchaco is een lekker rustig plaatsje, vlakbij de grote stad Trujillo. We hebben nog even de gelegenheid te baat genomen om van hieruit Chan Chan te bezoeken. Dit was ooit een enorm uitgestrekte stad, helemaal gebouwd met adobe-stenen. Er schijnen meer dan 60.000 mensen te hebben gewoond. Inmiddels is het verworden tot een heleboel hoopjes afgebrokkelde gebouwen. Adobe is niet echt heel erg El niño-resistent. Gelukkig is er ook een paleis opgeknapt, zodat je nog enigzins een idee krijgt hoe het eruit moet hebben gezien. Grote pleinen, mooie friesen en een grote bron geven een aardig beeld van het leven in zo´n paleis.

DSC_3130 (Large)

DSC_3130 (Large)

Verder hebben we het gehouden bij chillen aan het strand, veel vis eten (waaronder de lokale specialiteit Ceviche) en: surfen! Dat had ik nog nooit gedaan en de golven in Huanchaco staan bekend als uitermate geschikt voor beginners, dus we hebben ons onder begeleiding op de plank gewaagd. We zijn allebei geen natuurtalenten, maar uiteindelijk hebben we er allebei opgestaan. Sanne deed het meteen de eerste les goed met een ride. Ik had alleen twee mislukte pogingen, waarbij ik wel tot staan kwam, maar er meteen weer afdonderde. De dag daarna ben ik daarom nog maar een keer gegaan en ben ik ook twee keer tot een goede ride gekomen. Daarbij heb ik ook meteen geleerd hoe ik zelf golven pak, zonder geduwd te worden.

DSC_3150__Large_.jpg

DSC_3153__Large_.jpg

DSC_3160__Large_.jpg

De laatste dagen hebben we nog doorgebracht in een paar van de grootste steden van Perú, Trujillo en Lima. In beide steden hebben we niet heel veel meer gedaan. De motivatie is toch een beetje weg op het einde van de reis. Bovendien, hoe veel Zuid-Amerikaanse steden hebben we inmiddels gezien? Tel maar na, het zijn er veel. Dus hebben we het maar lekker rustig gedaan, lekker gegeten, een beetje rondgewandeld en een paar keer een film gekeken. Er valt niet veel bijzonders over te vertellen, maar we hebben nog wat foto's.

Ik heb in ieder geval behoorlijk veel zin om morgen op het vliegtuig te stappen. We hebben een hele mooie, lange reis achter de rug. Ik heb schitterende dingen gezien, verrassende dingen meegemaakt, heel veel geleerd over een continent ver weg, maar nu begint de kip met friet en rijst me toch wel een beetje de neus uit te komen. Ik kan geen Spaans meer horen en ik wil gewoon voor mezelf boodschappen doen en koken en niet iedere keer moeilijk lopen te doen over waar we nu weer gaan eten. Ik heb zin om iedereen weer te zien en het wordt hoog tijd om een baan en een huis te zoeken. We komen er weer aan!

Haha, nou ik kan niets anders doen dan me daarbij aan te sluiten. Het is een fantastische reis geweest, en het is heel bizar hoe veel verschillende dingen we wel niet hebben gezien. Ik noem:

Het bekendste strand op aarde:

Rio_3.jpg

De mooiste watervallen:

DSC_0122__Large_.jpg

De indrukwekkendste beesten:

DSC_0235__Large_.jpg

Een actieve vulkaan:

DSC01864__Large_.jpg

De mooiste bergen:

DSC_0772__Large_.jpg

Het einde van de wereld:

DSC_1088__Large_.jpg

De leukste stad van Zuid Amerika:

DSC_1265__Large_.jpg

De grootste zoutvlakte:

DSC_2322.jpg

Tot aan Indiana Jones achtige taferelen in Noord Peru:

DSC_2948 (Large)

DSC_2948 (Large)

En dat was dan nog maar het topje van de ijsberg. In totaal hebben we onderhand zo'n 20.000 kilometer afgelegd. En onze reis ziet er uiteindelijk zo uit:

Maar ook ik heb erg veel zin om weer naar Nederland te komen. Rest mij nog iedereen te bedanken voor het lezen van onze blog en voor alle leuke reacties die we op vele manieren hebben ontvangen. Tot snel allemaal!!

Posted by Sanne.A 16:33 Archived in Peru Comments (2)

@#%! die gringo trail!

Hoofdblogger: Sanne

semi-overcast 20 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

Als je op een busstation aankomt en iedereen begint om je heen te stressen, dan weet je dat je goed zit; dat wordt een goede prijs. We werden door twee mannen begeleid, want er had al een bus naar La Paz weg gemoeten, maar hij stond er nog, en er waren nog plaatsen, kortom, STRESS. Op dat moment blijven wij übercool, want wij weten ook wel dat er over 10 minuten weer een andere bus is die allang weg had gemoeten. “40? Nèèèh, 30.” En voor je het weet zit je acht uur in een super-de-luxe bus met leren stoelen voor slechts 3 euro, helemaal naar La Paz.

La Paz was prachtig om in te rijden. Slechts de hoofdweg is vlak, en alles eromheen is stijl de bergen in gebouwd. We vonden een prima goedkoop hostel bij de befaamde 'heksenmarkt': een verzameling kraampjes met gedroogde baby-llama's, coca-bladeren en weet ik het niet wat. We sliepen allebei niet al te best in La Paz... je zou bijna denken dat de heksen er wat mee te maken hadden...

De stad zelf viel me eerlijk gezegd enigszins tegen. Er was niet zozeer iets mis mee, maar het was vooral de 'zooi-mooie dingen ratio' die een beetje schamel was. We maakten een vermoeiende wandeling door de stad (je komt op die hoogte niet omhoog zonder volledig kapot te gaan) en zagen vooral kraampjes waar ze zooi verkochten, drukke wegen en niet hele interessante gebouwen. Desalniettemin was het een prima stad om een paar dagen te blijven en lekker te eten. Wel leuk was het Franciscaner klooster dat we bezochten op het Plaza San Francisco. Uitleg kregen we van een gids. In het spaans wel, maar ik merk dat ik genoeg aan mijn cursus heb gehad om inmiddels redelijk wat te verstaan.

DSC02097__Large_.jpg

DSC_2614__Large_.jpg

DSC_2618__Large_.jpg

We maakten een dagtrip naar Tiwanaku: de spirituele hoofdstad van, jawel, de Tiwanaku. Dit was een volk dat nog van voor de Inka's stamde (de periode van de Inka's begon eigenlijk pas vlak voor de Spanjaarden kwamen, waardoor praktisch alle pre-colombiaanse cultuur ook pre-Inka is) en vaak wordt gezien als een 'moeder-cultuur' van vele latere volkeren. We leerden van onze gids over de symboliek, het wereldbeeld en de architectuur van de Tiwanaku. Het hele religieuze complex was gerelateerd aan de stand van de sterren, er stond een aantal flinke monolieten (een soort totempalen van steen) en we leerden dat de Tiwanaku en latere volkeren de Llama als symbool van intelligentie zagen, terwijl ik ze er altijd enorm dom uit vind zien...

DSC_2742__Large_.jpg

(I rest my case...)

Tiwanaku stond wel hoog op mijn lijstje, sinds ik er een paar weken geleden voor het eerst over las. Ze schijnen de meesterarchitecten te zijn waar de Inka's het van geleerd hebben. Zonder die invloed was, zeg maar, Machu Picchu nooit gebouwd. Helaas was er niet veel meer over van hun oude hoofdstad. Een groot deel van de stenen was gebruikt voor de kerk in het nabijgelegen dorpje. De Spaansse kolonisten hadden niet hetzelfde respect als de Inka's voor de Tiwanaku. Toch was het een heel interessante rondleiding met heel veel informatie.

DSC_2660__Large_.jpg

Meteen daarna pakten we een aantal busjes richting Copacabana, niet het strand, maar het plaatsje aan het Titicaca-meer. Op het eind moesten we een baai over. We moesten uitstappen en een gammel bootje in, terwijl de bus op een ander gammel bootje naar de overkant ging... prima.

In Copacabana hebben we heel lang rondgehangen. En hoewel het een prima plaatsje is om lekker bij te komen (het is redelijk toeristisch, dus lekker eten: verse forel uit het meer, goed hotel, maar toch heel goedkoop) deden we het vooral omdat Bouke ziek was. Dagen lang wachtten we om samen de dagtrip naar Isla del Sol te maken. Maar na drie dagen wachten besloten we dat het toch beter zou zijn als ik alleen zou gaan...

DSC02104__Large_.jpg

Het was vooral een flinke wandeling. Je werd na een tergend-langzame boottocht aan de noordkant van het eiland 'losgelaten', om 5 uur later in het zuiden een bootje terug te pakken. Het was een erg mooie wandeling. Hoewel er onderweg best veel ruïnes lagen, was het eigenlijk vooal een kwestie van doorlopen om de boot te halen, en er was ook verdomde weinig informatie te vinden onderweg... maar 't was vast heel interessant :)

Isla del Sol stond ook wel hoog op het lijstje en kende ik al iets langer dan Tiwanaku. De legendarische geboorteplaats vande Inka-cultuur, dat leek me wel wat. Helaas, helaas, dat ging echt dus niet lukken. Gelukkig heb ik de foto's van Sanne kunnen zien en hoorde ik van haar dat het niet zo speciaal was...

DSC_2698__Large_.jpg

DSC_2697__Large_.jpg

En dat was meteen einde Bolivia. Na een zeer soepele grensovergang bereikten we vorige week het laatste land van onze reis: Peru. Puno lag een stukje verder aan het Titicacameer, op drie uur afstand van Copacabana. Het stadje zelf was niet zo interessant en aanzienlijk duurder dan Bolivia. We bezochten wel het beste Chinese restaurant tot nu toe, en gingen daarna met een halve dagtour naar Sillustani om de 'chullpa's' te gaan bekijken: pre-inka graftorens die nog redelijk intact zijn. De chullpa's waren erg interessant. Eentje was wel 12 meter hoog en ze waren schitterend gelegen aan een bergmeer. Alleen... waren we per ongeluk in een oude-lullen-tour terecht gekomen. Zeg maar het idee van “aan uw linker kant ziet u” en “we gaan zo even een fotostop maken, wat we ook wel de Japanse stop noemen, ha ha ha.” Uiteindelijk stonden we ook meer in een kring informatie te ontvangen dan dat we daadwerkelijk dingen gingen bekijken.

DSC_2724__Large_.jpg

Arequipa is de tweede stad van Peru en staat vol met prachtige gebouwen. Vooral het Plaza de Armas (zoals elk centraal plein hier heet) was geweldig mooi. Zeker de kerken met Creoolse architectuur waren weer prachtig. Na de prijsverschillen tussen Copacabana (bolivia) en Puno (peru), merkten we ook hier weer dat Peru een stukje duurder was. De toegang voor het bezoeken van een klooster was 8 euro... en das hier best veel geld. Musea kosten ook al snel richting de 5 euro. Wij besloten de stad dus vooral rondlopend te bekijken en ons geld te bewaren voor een driedaagse trek door de Colca Canyon. We hebben nog wat gedronken met Joyce, die ik via via van thuis ken, en haar reisgenootje Debbie. Elke keer weer heel leuk om ´mensen van thuis´ zo ver weg te zien.

DSC_2758__Large_.jpg

De Colca Canyon ligt op ongeveer 3 uur afstand van Arequipa, en is de op-één-na-diepste ter wereld. De diepste ligt een stukje verderop. Beide zijn ze zo'n twee keer zo diep als de Grand Canyon. Voor het begin van de wandeling stopten we op een Condor lookout om foto's te maken van deze prachtige beesten:

DSC_2821__Large_.jpg

Op dag één liepen we de kloof in. En ik HAAT naar beneden lopen enorm hard, dus dat was geen daverend succes. Wel was het pad een heel stuk minder eng dan we van tevoren van mensen hadden gehoord. We sliepen in een heel onwerkelijk klein dorpje, waar alle transport per ezel verloopt. Onze groep was ook superleuk: de Noord-Ierse Louise, de (gewoon) Ierse Sonja, de Canadese Frances en gids Roy.

Dag twee stonden we vroeg op om getrakteerd te worden op banana pancakes en om zeven uur aan onze wandeling te beginnen. Het was een relatief makkelijke dag met een uur klimmen, een uur vlak en een uur dalen. We eindigden in 'the oasis', waar we zelfs een zwembad tot onze beschikking hadden. Verder was het een heerlijk luie dag, omdat we de trek in drie en niet twee dagen deden. Behalve dat het slechts 5 euro duurder was voor een hele extra dag en drie maaltijden, was het dus ook een stuk relaxeter.

DSC_2891__Large_.jpg

DSC_2874__Large_.jpg

DSC_2877__Large_.jpg

DSC_2884__Large_.jpg

Die nacht sliep ik alleen niet zo goed en deed mijn maag erg raar. Harstikke leuk, vlak voordat je om 5 uur 's ochtends ging beginnen aan de 1100 meter hoge klim omhoog. Gelukkig ging het makkelijker dan ik gevreesd had. Als beloning gingen we 's middags langs een hotspring en kregen we een lunchbuffet met cavia. 's Avonds hadden we nog afgesproken samen met de groep wat te gaan drinken. Alleen had bijna iedereen last van zijn maag (we hoorden dat Roy tijdens het koken weleens wat op de moddergrond vol rondlopende katten liet vallen... en het dan gewoon weer teruggooide), waardoor we gewoon even rustig een sapje of colaatjes wilden in plaats van de 'Machu Picchu's', waar Roy zich al drie dagen op verheugde: een cocktail met drie lagen rotzooi. Een zwaar teleurgestelde, stonede, dronken, bijna boze (,en stomme!) Roy droop na niet al te lange tijd af. Helaas voor hem... geen avond keihard stappen met vier buitenlandse vrouwen. En helaas voor hem... hadden we ook de fooi nog niet gegeven.

Ik was de enige die zich de laatste dag niet ziek voelde, want ik was nog aan de antibiotica van de vorige keer. Hartstikke handig, want ik liep fluitend de berg op. Het waren toevallig de eerste dagen in tien dagen dat ik me weer goed voelde. Ach ja, ieder nadeel heb z'n voordeel.

DSC02170__Large_.jpg

En toen was het eindelijk tijd voor Cuzco, want Machu Picchu zou bijna open gaan. Ook Cuzco was op het eerste gezicht weer een prachtige stad. We kwamen aan toen het net donker was, en de Plaza de Armas was omringd door prachtige gebouwen. De lichtjes van de omliggende heuvels maakten het tot een heel magisch plaatje. De volgende ochtend stonden we vol goede moed op om onze trip naar Machu Picchu te gaan regelen toen we twee keer slecht nieuws kregen. Alleerst was de trein kapot op het stukje dat wij zouden nemen, waardoor we vijf uur heen en weer moesten lopen. Op zich niet zo'n probleem, maar toen kwam er ook nog het nieuws dat onze MP-by-car-tour niet door kon gaan, omdat Perurail (of de overheid, maar das praktisch 't zelfde) ging eisen dat je met de trein zo gaan. De trein was echter onbetaalbaar gemaakt.

Al die weken dat we het reparatie-proces in Machu Picchu gevolgd hebben, kwamen we berichten tegen dat de overheid hoopte dat alle toeristen snel terug zouden komen en dat ze zouden garanderen dat ze er alles aan zouden doen het soepel te laten verlopen. Toen wij dus van bovenstaand smerig grapje hoorden werden we even heel kwaad en opstandig. We kregen eigenlijk wel heel veel zin om de hele boel te gaan boycotten. Het was óf nóg meer geld gaan uitgeven dan we eigenlijk wilden... of de hele boel overslaan.

En dan kan je natuurlijk wel al het anders moois in en rondom Cuzco gaan bekijken. Maar ze vroegen ook 35 euro voor een combinatieticket van alles in Cuzco en omgeving. Das dus alleen de entree, en geen vervoer of wat dan ook. En Cuzco ziet er dan misschien prachtig uit, en je kan er lekker eten, maar je struikelt gewoon over de proppers. Elke taxichauffeur toetert naar je. In pitoreske straatjes staan vrouwen in 'traditionele kleding' met Llama's te proberen op je foto's te komen, zodat ze er geld voor kunnen eisen. Er staan zelfs heuse INKA'S! Nee, Cuzco gaat duidelijk te ver wat toerisme betreft.

En daarna kan je dan wel leuk de toeristische zuidkust gaan doen om naar Nazca te gaan en daar 80 euro voor een vlucht over de Nazca-lijnen te betalen, en daarna naar Ica om te gaan sandboarden, zoals elke andere backpacker, terwijl ik eigenlijk niet zo goed weet wat daar zo bijzonder aan zou moeten zijn. Maar daar hadden we allemaal even helemaal geen zin meer in!!

Nee, waar wij zin in hadden was om de hele #@$ gringo trail helemaal, compleet, over te slaan. Geen financiele dilemma's meer, geen halfslachtig gedoe om toch nog wát te zien, nee helemaal niets. We hebben zojuist dertig uur gebust om onze laatste twee weken in het ontoeristische noorden van Peru door te brengen. Een beslissing waar we allebei helemaal blij mee zijn! Want om jullie alvast een klein voorproefje te geven van de volgende blog: ze hebben hier ook prachtige Inka-sites, midden in 'cloud forests', Indiana Jones achtige taferelen, avontuur, goedkoop!

Het noorden klinkt inderdaad als een avontuur, in tegenstelling tot de standaard-toeristenstroom van het zuiden. Ik zie het ook helemaal zitten en ben heel benieuwd naar alle dingen die hier te vinden zijn. Ondertussen vliegen er behoorlijk grote gieren voor ons raam langs, dus het avontuur lijkt begonnen.

DSC_2908__Large_.jpg

$@# die gringo trail! YEAH!

Ja, #%$ ze

X

Posted by Sanne.A 19:58 Archived in Peru Comments (5)

Treinen, bussen, jeeps en taxi´s

Hoofdblogger: Bouke

semi-overcast 20 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

We zijn in Bolivia! En wat een verandering, wat een schok is het. We hadden wel een beetje gehoopt dat Bolivia anders dan Argentinië zou zijn, want een beetje afwisseling is wel leuk. Het verschil blijkt enorm groot te zijn. Achteraf gezien is Argentinië best westers en Bolvia is gewoon een regelrecht derde wereldland. Maar dat is niet erg, want daar kunnen we allebei goed tegen en dat maakt het allemaal wat ingewikkelder en spannender.

Anderhalve week geleden bereikten we de grens bij het Boliviaanse plaatsje Villazón. We wilden daar eigenlijk zo snel mogelijk weg, want Tupiza, dat op een paar uur afstand ligt, is veel interessanter. Ondanks enige verwarring over de rijen bij de grens waren we dezelfde middag nog het plaatsje uit. We vertrokken met de trein, maar onze eerste reiservaring in Bolivia liep al na een paar uur de mist in. Voor ons was namelijk een goederentrein ontspoort, waardoor wij natuurlijk niet verder konden. Na vijf uur (!) wachten, kwamen de goede treinmensen tot de conclusie dat het herstel van het spoor te lang zou duren en gingen we weer terug naar Villazón. Daar kwamen we om half twaalf 's avonds aan, in de stromende regen. Snel regelden we een taxi naar een dichtbij gelegen hostel, maar daar werd niet open gedaan. Bij de andere tien hotels, hostels en logementen waar we langs zijn geweest, werd of niet opengedaan, of was geen plek. Met de moed der wanhoop gingen we maar terug naar het treinstation, waar zich al vele andere gestrande reizigers hadden verzameld. Gelukkig mochten we in de trein slapen. Nou ja, gelukkig, en nou ja, slapen... Het was zo koud in de trein dat we praktisch geen oog dicht hebben gedaan. We waren namelijk al op 3.600 meter hoogte en daar wordt het koud ´s nachts. Een goede eerste ervaring in Bolivia dus.

De ochtend daarop stonden we al vroeg op, want slapen ging toch niet lukken. We besloten voor poging twee maar de bus naar Tupiza te pakken. Die ging gelukkig al om kwart voor zeven ´s ochtends, dus we dachten wel redelijk op tijd in Tupiza te kunnen zijn. Een groot deel van de rit heb ik geslapen, maar ik heb uit betrouwbare bron gehoord dat de rit nog al langzaam ging, vanwege de slechte toestand van de weg. We kwamen de hele tijd in files terecht omdat bussen en vrachtwagens half van de weg afgleden en de boel geblokkeerd raakte. En indderdaad, ik was nog geen vijf minuten wakker, of daar ging onze bus. Gelukkig werden we na een kwartiertje door een graafmachine uit de greppel getrokken en gebeurde het daarna niet meer. Zo kwamen we aan het begin van de middag eindelijk in Tupiza aan. Je raadt wel wat we gedaan hebben: douchen, eten, slapen.

Inderdaad, 'welkom in Bolivia'! Erg bizar om uiteindelijk 20 uur te doen over ongeveer 100 kilometer.

DSC02017.jpg

We waren naar Tupiza gegaan om daar aan een tour te beginnen door een enorm uitgestrekt natuurgebied in het zuidwesten van Bolvia. We hebben daarom vier dagen in een jeep doorgebracht in een zeer dunbevolkte streek waar waarschijnlijk meer llama's, vicuña's en flamingo's wonen dan mensen. En het was schitterend, we hebben echt van alles gezien. We hebben een groen en een rood bergmeer gezien, zo gekleurd door mineralen in het water. In de meeste van dit soort lagunes waren enorme kolonies flamingo's te zien, die we behoorlijk dicht konden naderen. Dat was wel eens leuk voor de afwisseling, want we waren al regelmatig in de buurt van flamingo's geweest, maar we hadden ze nog niet van dichtbij kunnen zien. Ook de resten van vulkanische rotsformaties waren erg interessant en maakten leuke plaatjes. Doordat deze rotsen uit verschillende steensoorten bestaan, eroderen ze in allerlei vreemde vormen. Op de laatste dag kwamen we bij het hoogtepunt van de tour: het zoutmeer van Uyuni. Dit is een van de laatste resten van een enorme binnenzee, die het grootste deel van het jaar droog ligt. Aangezien al het water verdampt is, is er een enorme zoutvlakte achtergebleven. Omdat wij aan het einde van het regenseizoen in Bolvia zijn aangekomen, stond de zoutvlakte onder water. Gelukkig levert dat ook een heel spectaculair uitzicht op. De ca. tien centimeter water weerspiegelde namelijk de omgeving heel mooi. Iedereen nam dan ook de gelegenheid te baat om rare foto's te maken. Ik heb op een afstandje toegekeken hoe iedereen bezig was, en dat was behoorlijk grappig om te zien.

We deelden de jeep met Erik uit Nederland, Conny uit Oostenrijk en Aviv uit Israël. Het was een erg leuke groep en onze kok, Victor, was ook hilarisch. We sliepen enorm primitief en hebben vier dagen geen douche gezien. Maar het uitzicht:wauw. Echt helemaal 'mijn ding'. Ik kan hier dus beter een visuele bijdrage geven:

DSC_1994.jpg

DSC_2099.jpg

DSC_2020.jpg

DSC_2136.jpg

DSC02025.jpg

DSC_2071.jpg

DSC_2218.jpg

DSC_2322.jpg

DSC_2309.jpg

DSC02038.jpg

En we hebben stomtoevallig een condor gezien tijdens de tour. Onze gids zei dat de kans daarop minimaal is, maar daar was die dan. En hij kwam nog heel dichtbij ook.

DSC_2032.jpg

Na Uyuni zijn we doorgegaan naar de hoogst gelegen stad op aarde, Potosí. We kwamen toevallig een paar dagen vast te zitten in deze stad, omdat de buschauffeurs gingen staken. Gelukkig was Potosí een leuke stad en konden we de rust wel gebruiken. De reden dat op meer dan 4.000 meter hoogte zo'n grote stad is ontstaan, is de Cerro Rico (rijke berg). In deze berg was eeuwen lang de grootste zilvermijn op aarde gevestigd. De rijkdom van het Spaanse rijk was voor een groot gedeelte op de inkomsten uit deze mijn gebaseerd. De stad heeft daardoor een heel eigen identiteit en uiterlijk, zoals we die nog niet eerder gezien hebben in Zuid-Amerika. Zo is de architectuur uniek. Er is een stijl gehanteerd die Moorse, Spaanse en lokale invloeden combineerde. Je ziet dat overal terug en dat is erg leuk voor de afwiseeling. Verder is Potosí een stad met kleine, smalle weggetjes die af en toe zelfs kronkelen! Ook nog niet gezien in Zuid-Amerika. Het belangrijkste gebouw van de stad was de munt, daar waar de rijkdom uit de berg in rijkdom voor de wereld werd omgevormd. Het is nu een museum waar het proces van het maken van munten uitvoerig wordt uitgelegd en er tentoonstellingen zijn van mineralen uit de berg en allerlei kunst die in Potosí vervaardigd is. We moesten verplicht een rondleiding nemen en dat beviel wel, want we kregen een uitgebreide uitleg over alles wat te zien was.

Ik heb erg genoten van Potosí. Eén grote drukte op straat, veel mensen, veel auto's, een prachtige berg op de achtergrond en dus hele interessante architectuur. Zeker een van de leukere steden van heel de reis wat mij betreft. We hadden ook een heerlijk hostel met wi-fi waar we aan het regelen zijn gegaan voor onze terugkomst.

Nog even tussendoor waarom we de rust in Potosí goed konden gebruiken: een groot deel van Bolovia ligt op enorme hoogte. En ik, als echte Hollander, ben daar natuurlijk niet aan gewend. Ik was nog nooit op meer dan 4.000 meter hoogte geweest en een groot deel van de eerste week in Bolivia brachten we op dergelijke hoogtes door. Daar krijg je dus hoogteziekte van. Dat betekent kortademigheid, hoofdpijn, moeite met eten en algehele vermoeidheid. Zeker tijdens de tour had ik het erg zwaar, omdat je niks tegen de hoofdpijn kan nemen (paracetamol werkt niet) en we de hele dag in een jeep zaten te hossen. Gelukkig kwam ik er aan het eind van de week wel overheen en heb ik er in Potosí geen last meer van gehad.

Ik heb nog wel een paar redenen: een nacht niet slapen door de ellende met de trein, 4 dagen hobbelen in een jeep, verkouden zijn. Ja, was echt even nodig en welkom.

DSC_2397.jpg

DSC_2408.jpg

DSC_2378.jpg

DSC_2439.jpg

Sucré is geloof ik de officiële hoofdstad van Bolivia, maar feitelijk vervult La Paz die functie. Geen idee hoe dat in elkaar zit, maar zo vaag kan Bolivia zijn. We zijn er maar heel kort geweest, maaar opvallend was dat vrijwel alle gebouwen wit waren, dat de stad verhoudingsgewijs vrij rijk aandeed (veel jongeren in hippe kleding en zo) en dat het erg mooi gelegen was tussen de bergen. We hebben een wandeling gemaakt naar een uitzichtpunt bij een klooster, waar we in heerlijk weer met een lekker sapje van het uitzicht hebben genoten, en zijn toen snel verder getrokken naar Santa Cruz.

DSC_2453.jpg

Want in Santa Cruz hadden we afgesproken om Afke te ontmoeten! Een lange hobbelige nachtbusrit bracht ons naar het lage gedeelte van Bolivia. Daar ligt de grootste stad van Bolivia in een tropisch klimaat, waar al 's ochtends vroeg het zweet van je gezicht parelt. We lieten ons dus maar gauw door een taxi naar het hostel brengen waar we met Afke hadden afgesproken. Helaas bleek er geen Afke bekend in het hostel. Teleurgesteld wilden we op zoek naar een internetcafé om na te gaan waar het mis was gelopen, maar toen we naar buiten stapten, werden onze namen geroepen door Afke die net op dat moment door een taxi werd afgedropt. We hebben snel de wederwaardigheden van onze avonturen in Zuid-Amerika doorgenomen tijdens het ontbijt. Daarna hebben we een beetje geprobeerd Santa Cruz te verkennen, maar we wilden vooral allemaal rusten, douchen, want we moesten bijkomen van lange busritten en het was er te warm en niet interessant genoeg om veel te doen. 's Avonds zat er nog wel een lekker diner met een wijntje in, waar we het gesprek mooi hebben kunnen voortzetten.

Heel onwerkelijk om daar iemand die je zo goed kent, midden op straat in Santa Cruz tegen te komen. Ik had mezelf, en m'n moeder, trouwens plechtig beloofd géén nachtbussen te pakken, maar er gingen gewoon geen bussen overdag. Ik heb de hele nacht liggen 'waken', alsof dat zou helpen. Maar uitendelijk kan ik niets anders zeggen dan dat het meeviel. Maar voortaan pakken we gewoon weer de dagbus...

We hebben Santa Cruz een beetje gelaten voor de rommelige stad die het was en zijn direct de dag erop doorgegaan naar de Missiónes. Dat zijn oude jezuïtische missies, die in afgelegen gebieden werden gevestigd om de inheemsen te kerstenen. Om de missies te onderhouden was het nodig om het land te verbouwen en dat mochten de inheemsen natuurlijk doen. De missies waren over het algemeen heel succesvolle plantages en de inheemsen werden er relatief heel goed behandeld. Bovendien waren ze er veilig van de slavenjacht, dus het waren heel populaire en succesolle plekken. De missies die wij hebben bezocht, zijn Concepción (niet die in Chili) en San Xavier. In Concepción was de kerk zwaar gerestaureerd, maar de unieke stijl was volgens mij heel indrukwekkend. De kerk was helemaal uit hout opgetrokken en het vakmanschap straalde ervan af. Concepciónm was verder een leuk, rustig dorpje waar we lekker een nachtje hebben geslapen. De kerk in San Xavier leek erg op die van Concepción, maar was iets oorspronkelijker (minder gerestaureerd) en dat was in vergelijking leuk om te zien.

Het waren twee prachtige idyllische plaatsjes, en we hebben in een enorm schattig hotel overnacht. Echt vakantiegevoel. En het landschap was enorm tropisch en dus exotisch, een paar uur van de Braziliaanse grens vandaan.

DSC_2473.jpg

DSC_2480.jpg

Nog een dagje reizen heeft ons in Samaipata gebracht. Dit is een idyllisch dorpje dat wat hoger in de bergen ligt en daardoor wat koeler is. In de omgeving zijn ook nog eens wat alleraardigste atracties te bezoeken. We hebben de tweede dag (na een dagje oriënteren = luieren) ons de jungle in gewaagd. Onder begeleiding van een zeer ervaren gids, die van ieder plantje en diertje dat we tegenkwamen alle wetenswaardigheden kon geven, hebben we een hele leuke trek door een varenbos ondernomen. Nou klinkt dat misschien als het bos om de hoek, maar de varens hier zijn soms meer dan tien meter hoog! De tocht was één enorme glibber- en glijpartij, maar het was een hele leuke ervaring en als beloning kwamen we ook nog eens op een bergtop uit, van waar we nog even van de mooie uitzichten konden genieten.

En nu heb ik spierpijn!!

DSC_2539.jpg

DSC_2555.jpg

DSC_2577.jpg

DSC_2523.jpg

Vandaag zijn we naar een archeologische site geweest die nog van voor de inca-tijd stamt. Bovenop een andere berg inde buurt van Samaipata had een of andere stam besloten een religieus en administratief centrum te bouwen. Of dat nou heel handig was, weet ik niet, maar mooi was het wel. In de rots die de top vormt, waren allemaal nissen en figuren gehouwen en daaromheen zijn nog de overblijfselen van de muren van woningen en andere gebouwen te vinden. Veel meer weet ik er niet over, want noch het foldertje, noch het museum in Samaipata dat aan de site gewijdt is, bood veel informatie. En dat ondanks de niet geringe hoeveelheid tekst die er in stond.

En het grappige is dat waarschijnlijk niemand weet wat daar precies allemaal is gebeurd. We hebben al meer dan eens een chronisch tekort aan archeologisch onderzoek aangetroffen in Zuid-Amerika. Er is hier nog duidelijk genoeg te doen... Anouk?

DSC_2590.jpg

DSC_2589.jpg

Helaas moesten we daarna weer afscheid nemen van Afke, want zij is nu op weg naar Sucré en wij naar Cochabamba, via Santa Cruz. Het was erg leuk om een paar dagen met een vriendin uit Nederland op te trekken. Het brengt thuis wel een beetje dichtbij, en dat gevoel wordt alleen maar versterkt doordat de laatste maand van onze reis bijna ingaat. Nog even genieten dan maar, en dan is het ook wel weer lekker om naar huis te gaan, denk ik.

DSC02092.jpg

En dan nog even heel schaamteloos: we hebben nog geen woonruimte gevonden na terugkomst. Als iemand iets in of om Den Haag weet, voor vast of tijdelijk, alle tips zijn welkom :)

Posted by Sanne.A 15:11 Archived in Bolivia Comments (8)

Concurrentie op de Ruta 9

Hoofdblogger: Sanne

rain 20 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

Lichtelijk melancholisch brachten we vorige week zondag onze laatste dag in BA door. De laatste keer naar de bakker, de laatste keer langs laza de mayo, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Na Chinees nieuwjaar in Belgrano gevierd te hebben pakten we 's avonds rond een uur of acht een taxi. Ondanks dat het een klein beetje pijn deed om te vertrekken, had ik vooral heel veel zin om weer op pad te gaan.

Een ouderwets decadente nachtbus bracht ons naar Córdoba, waar we verwelkomd werden door een gigantische regenbui waardoor vele straten praktisch in rivieren veranderden. Wij zouden een taxi pakken naar ons couchsurf-adres, maar er stonden letterlijk honderden mensen op een taxi te wachten, dus moesten we een uur door de ellende lopen. Compleet doorweekt kwamen we anderhalf uur later aan bij onze hosts: Victor, Flor en hun vele huisdieren. Zo was er Ulyses de hond, een dikke witte kat, twee kittens en een puppy. De kleintjes waren er maar tijdelijk, omdat Victor en Flor deelnemen aan een project waarbij voor straatkatten en -honden gezorgd totdat er een adres voor ze gevonden is. Een tijdelijk huis voor honden, katten en backpackers dus, aangezien ze zich sindskort hadden aangesloten bij het couchsurf-project en regelmatig verzoeken kregen. (Voor degenen die niet weten waar ik het over heb: couchsurfing is een wereldwijd netwerk van mensen die je gratis laten logeren 'op de bank'.)

DSC_1866__Large_.jpg

Córdoba was een verademing na twee maanden gigantische stad. Het was duidelijk een stuk rustiger en netter dan BA. Er stonden vooral heel erg mooie kerken, nou ja, naar Zuid Amerikaanse standaard dan. Voor meer culturele informatie, hier komt Bouke:

Oké, Córdoba is de tweede stad van Argentinië met ongeveer anderhalf miljoen inwoners, maar doet inderdaad een stuk rustiger aan dan Buenos Aires. Het voelt zelfs een suk rusiger dan de meeste Nederlandse steden. Wat mij opviel was dat er veel moderne, hippe eettentjes en barretjes te vinden waren. Dat zijn we maar weinig tegen gekomen in Argentinië en was wel leuk voor de verandering. We hebben drie hele mooie kerken bezocht, de musea voor schone kunsten met vooral Argentijnse kunst waren prima en gevestigd in hele mooie gebouwen en het Jezuïetenblok stond propvol mooie gebouwen. Verder was er nog het hele bijzondere culturele centrum dat gevestigd was in een oude vrouwengevangenis. Al met al voldoende voor een paar dagen vermaak.

DSC_1845__Large_.jpg

DSC_1823__Large_.jpg

We maakten ook een dagtripje naar Alta Gracia, waar ons aller kameraad Che Guevara grotendeels opgroeide. Het was een gigantisch pittoresk kuuroord op anderhalf uur van Córdoba, met een mooi Jezuietenblok, een schattig meertje en dus: het huis van onze Che! Het hele huis hing vol foto's en we kregen een boekwerk mee waarin praktisch zijn hele leven was beschreven. Vooral de foto's waarop hij de handen schud van menig bekend regeringsleider. Ik noem een Nasser, Mao en een Sukarno.

Het was leuk om de plek waar zo'n fameus figuur gedeeltelijk is opgegroeid te bezoeken. We hadden al zijn geboortehuis in Rosario gehad en hij heeft ook in Buenos Aires en Córdoba gewoond, maar in Alta Gracia hebben ze er echt iets mee gedaan. Heel veel foto's van zijn jeugd en minder bekende episodes van zijn leven. Het maakt het plaatje van Che, dat me toch wel fascineert, weer wat completer.

DSC_1893__Large_.jpg

DSC_1913__Large_.jpg

Helaas hadden Victor en Flor het redelijk druk en was er dus weinig tijd om leuke dingen met ze te doen. Jammer, want het waren super aardige mensen en ik had ze graag wat beter leren kennen. Toch was het een hele leuke ervaring. Je komt normaal gesproken toch moeilijk in contact met de Argentijnen zelf en... het scheelt natuurlijk ook geld :) Om nóg meer geld uit te sparen, sorry we klinken nu wel als echte Hollanders... maar we hebben gewoon iets teveel geld uitgegeven in Patagonië, besloten we een stuk te gaan liften naar het noorden langs de Ruta 9.

Het ging niet zo soepel als in Zuid Patagonie, maar het was toch weer een hele leuke ervaring. Liften komt in het noorden veel meer voor dan in de rest van het land. Dat betekent dat veel mensen je eventueel willen meenemen, maar ook dat je flink wat concurrentie hebt! Elke keer als we een lift naar een bepaald stadje/dorpje hadden, liepen we naar het einde van het stadje om vervolgens meerdere lifters aan te treffen. We sloten elke keer maar netjes in de rij aan en wachtten tot onze concurrenten een lift hadden gevonden. Uiteindelijk kregen we het toch voor elkaar om in een redelijke tijd en vier liften in Santiago de Estero aan te komen, dat zo'n 500 kilometer verderop lag. Het landschap was hartstikke mooi en we reden zelfs nog door een heuse woestijn waar we nog nooit van gehoord hadden. De laatste twee uur pakten we een bus, het was namelijk inmiddels bijna donker, naar Tucumán.

Tucumán was een oké stadje met een fantastisch hostel waar we even twee dagen rustig hebben rondgehangen. Over het stadje zelf valt niet verschrikkelijk veel te zeggen, maar de asado (BBQ) 's avonds in het hostel was supergezellig.

Tucumán is een van de oudste steden van Argentinië en de onafhankelijkheid is hier zelfs uitgeroepen, maar er valt niet zo heel veel meer te zien. Bovendien was het bloedheet, dus de hangmatten in het hostel kwamen goed van pas om een paar dagen onbeschaamd te luieren.

DSC_1925__Large_.jpg

Zaterdagochtend stonden we weer langs de Ruta 9 om verder naar Salta te liften. Helaas liep het niet helemaal zoals gepland en stonden we uren in de kokende hitte te wachten op de lift die niet komen wilde. Uiteindelijk hebben we toch maar een bus gepakt en kwamen 's avonds in Salta aan.

De slogan van het stadje is Salta la Linda (Salta de Schone) en staat in heel het land bekend om de architectuur, het eten en het tropische klimaat. Het was inderdaad een verrassend mooie stad. Ik denk zelfs wel de mooiste van Argentinië. Regelmatig liepen we door een willekeurig straatje en zeiden dan heel verbaasd tegen elkaar: “hey, dat ziet er eigenlijk heel mooi uit!”. Nu krijgen jullie vast een heel bizar (en lelijk) beeld van de rest van Argentinië, maar ondanks dat er veel moois te bekijken is, is het gewoon praktisch altijd een zooitje. Of de stoep loopt volledig scheef, óf er ligt een stapel afval, óf er liggen vijf zwervers, óf een combinatie van dit alles. Tot onze grote schaamte noemen we pitoreske straatjes vaak 'heel Europees', alsof die twee termen gelijk aan elkaar zouden zijn... Maar goed, laten we het erop houden dat je sommige dingen van thuis gewoon extra gaat waarderen als je weg bent.

DSC_1938__Large_.jpg

DSC_1943__Large_.jpg

DSC_1947__Large_.jpg

Op de valreep namen we ook nog even een heel typisch stukje Argentijnse cultuur mee: Fútbol! We gingen naar een wedstrijd van Central Norte (rood) tegen Gymnasia y Tiro (blauw), beide teams komen uit Salta en het was de locale derby. Stom toeval bepaalde dat wij voor de blauwen waren. Ik moet echt oppassen dat ik hier niet een véél te lang verhaal van maak wat het was echt een hele bizarre ervaring. Voor aanvang van de wedstrijd viel al meteen het Zuid Amerikaanse enthousiasme op. Zwaar verklede fans klommen in de enorme hekken die voor het veld geplaatst waren (waarom ze zo hoog waren lees je zo), en zongen voor mijn gevoel veel ingewikkeldere liedjes dan dat ge-laaa-laaaa thuis. Nadat iedereen van het hek gehaald was kon de wedstrijd beginnen. Al na enkele minuten ging het volledig mis doordat een speler van Cenral Norte ruzie kreeg met de scheidsrechter. Ons viel vooral de agressie van de speler op en die werd dan ook met rood het veld af gestuurd. En toen! En toen brak de hel los! Iedereen werd kwaad, kwam verhaal halen bij de scheids, en na een tijdje moest zelfs de trainer door de politie van het veld gehaald worden. 'Wij' stonden inmiddels met 1-0 voor toen de derde (!) rode kaart van Central Norte gegeven werd voor een erg gemene en zinloze trap tegen een op de grond liggende blauwe. Totale onrust volgde en fans aan de overkant klommen van ellende de hekken weer in. Het spel werd ruim een kwartier stil gelegd en heel het veld kwam vol met ME te staan, inclusief honden. Uiteindelijk is de wedstrijd vroegtijdig gestaakt vanwege de chaos. Het temperament van de 'fans' werd afgekoeld met een enorme brandweerslang en wij moesten wachten tot de andere fans weg waren, maar die stichtten eerst nog even niet minder dan 4 stadion-brandjes voordat ze vertrokken. Echt totale bizariteit was het! Godzijdannk waren wij voor blauw. In de krant van de volgende dag werden niet minder dan 7 pagina's aan het voorval besteed. Maar tot onze grote verbazing ging het niet over de complete debilteit van de fans, maar over de onkundigheid van de scheidsrechter!! Stelletje gekken dat het zijn! Ik kan je wel zeggen dat er iets in me losgemaakt is wat voetbal betreft: ik ben een fan en ik wil meer. Haha, wat een bizarre ervaring. Oh en nu nog de clou van het verhaal, want ik had misschien nog niet gezegd dat dit hele verhaal eigenlijk een grote mop is. Komt ie dan he: beide teams speelden in de vierde divisie!

DSC01991__Large_.jpg

DSC01994__Large_.jpg

DSC02002__Large_.jpg

DSC01983__Large_.jpg

Het weer was trouwens fantastisch de laatste tijd. De voorspellingen waren redelijk rampzalig en we hadden er nauwelijks op gerekend blauwe luchten te zullen zien in Córdoba en Salta. Maar het viel op een enkele bui hier en daar harstikke mee en hebben heerlijk van de zon genoten. Gisteren zijn we de Cerro Bernardino opgelopen vanwaar je een mooi uitzicht over de stad hebt. Het was een hele klim en we merkten allebei erg hard dat het de afgelopen twee maanden in BA constant te warm was geweest om wat dan ook uit te voeren: hebben géén conditie meer... ai.

DSC_1954__Large_.jpg

Gisteren was ook onze laatste echte dag in Argentinië. Dus besloten we nog één keer een ijsje met dulce de leche te nemen en konden we 's avonds natuurlijk niets anders doen dan steak te gaan eten en rode wijn te gaan drinken. Het restaurant was heel sfeervol en het eten verrassend gevarieerd: we kregen naast het vlees saus en zelfs wat groente!

Vanochtend pakten we een bus om weer een stukje de Ruta 9 op te schuiven. We zitten nu midden in een vallei op een paar uur afstand van de Boliviaanse grens. Het weer is helaas erg grauw vandaag, maar alsnog is het uitzicht hier heel spectaculair met rode rotsformaties en gigantische cactussen. Humahuaca, het stadje, is een wereld van verschil met Salta en de rest van Argentinië. Het voelt hier al redelijk Boliviaans aan. Er wonen hier heel veel Quechua-indianen, ze verkopen geweven troep op straat, je kan llama bestellen in restaurants een je hoort overal panfluitmuziek. Ik werd er helemaal vrolijk van en kan echt niet wachten tot we het échte Bolivia in mogen morgen. Behalve van de panfluitmuziek; daar word ik niet vrolijk van, want ik vind het ronduit verschrikkelijk, en ik realiseer me dat ik de komende 7 weken niet anders zal horen... gelukkig maken de indianen, de geweven troep en de llama het helemaal goed.

DSC_1973__Large_.jpg

Ik wil ter afscheid nog wel even een soort samenvatting van hoe ik Argentinië ervaren heb, geven. Zo ver als dat mogelijk is, natuurlijk, want het is een enorm gevarieerd land. Humahuaca is het zoveelste stukje in de complexe puzzel die Argentinië is. Het verschil tussen dit, Buenos Aires, Patagonië en Mendoza is enorm. Je hebt er in ieder geval alles: bergen, woestijn, eindeloze graslanden, tropische bossen en enorme rivieren. Maar waar het land zelf enorm gevarieerd is, kan je dat niet altijd zeggen van de Argentijnen. De gemiddelde Argentijn is niet bang om al te stereotypisch over te komen. Ik denk dat we er gewoon geen zijn tegengekomen die niet van vlees, rode wijn, voetbal, tango, ijs en zijn eigen land houdt. Dat laatste viel ons de laatste tijd weer enorm op: Argentijnen zijn enorme chauvinisten. Ze zeiken je de oren van de kop over hoe slecht het wel niet gaat, maar beweren een paar minuten later dat in hun land alles het beste is.

Ach, ik schrijf het gewoon op. We hebben zo nu en dan wel eens de vergelijking getrokken tussen het ultieme eetpatroon van een klein kind en die van een Argentijn. Boterhammen eten ze hier namelijk wit en zonder kortstjes. Overdag eten ze belachelijk veel zoete troep en 's avonds uiteraard een flinke lap vlees me misschien wat aardappelen, maar zeker geen groente!

Ik ben erg blij dat we zo veel tijd voor Argentinië hebben uitgetrokken, want het land is het absoluut waard. We hebben zo veel schitterende dingen gezien en zo veel hoogtepunten meegemaakt. En ik denk dat we het land en de inwoners ook wel een beetje hebben leren kennen, zeker door het liften. Ik moet er wel bij zggen dat het nu niet voelt als 'mijn' land. Daar vind ik het gewoon te oppervlakkig voor. Maar het kan zijn dat ik over een paar maanden het tegendeel roep. Het gevoel zou nog kunnnen groeien nu we weggaan. Het was in ieder geval een mooie tijd en ik heb zin om Bolivia en Peru te gaan ervaren, want dat wordt zeker heel anders!

De laatste groetjes uit Argentinië, snik, en op naar Bolivia! YEAH!

Posted by Sanne.A 14:54 Archived in Argentina Comments (4)

De andere kant van de rivier en de laatste weken BA

Hoofdblogger: Bouke

sunny 35 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

Nadat we de laatste blog geschreven hadden, stond er een druk weekend op het programma samen met mijn ouders. We begonnen die avond met een tango-show. Op aanraden van een klasgenoot van Sanne durfden we mijn ouders mee te nemen naar een show genaamd Tramatango. Dit is geen klassieke tango-show, zoals die eindeloos vaak hier voor toeristen wordt opgevoerd, maar een show waarin moderne dans die uit tango voort is gekomen en de afrikaanse wortels van de tango allebei hun plek hebben. Ik was nog nooit naar een echte dansshow geweest en de tango had ook nog niet echt mijn hart veroverd, maar deze show wel. Het leek me allemaal heel origineel, intens en echt. Ik heb er heel erg van genoten.

Lies en Andrew: Voor ons was het super om Sanne en Bouke weer te zien. Voordat we samen met Sanne en Bouke een beetje mee gingen backpacken naar Uruguay hebben we al heel wat van de enorme stad Buenos Aires gezien. Buenos Aires heeft vele wijken met ieder een eigen sfeer en mooie bezienswaardigheden. Het verkennen van de stad ging anders dan we gewend waren, want we hadden één en vaak twee gidsen die ons de weg wezen en tekst en uitleg gaven. Het leiden beviel ons prima. Ook prima waren de heerlijke tropische temperaturen (vooral vergeleken met de ijskou van Nederland). Ons hotel zat aan de beroemde Avenue de Mayo dat uitkomt op Plaza de Mayo. Het plein van de Dwaze moeders en Evita. Naar Plaza de Mayo was het 5 minuten lopen, tenminste als het meezat bij het oversteken van de ‘twintig’ rijstroken tellende Avenue 9 de Julio (vanuit onze hotelkamer keken we op 9 de Julio)! Onze foto’s geven goed weer wat we gezien, gegeten en genoten hebben, dus als je dat wilt zien en horen kom even langs! De foto in Reserva Ecologica geeft goed weer hoe de zon op ons neerscheen!

[Hier alvast een voorproefje van Andrew's foto's:]

DSC_2082.jpg

DSC_1957.jpg

DSC_1941.jpg

DSC_1115.jpg

DSC_1049.jpg

DSC_2128.jpg

De volgende volgende ochtend, op vrijdag, vertrokken we met de boot naar Colonia del Sacramento. Dit is een klein Uruguayaans stadje aan de overkant van de rivier dat als Portugese enclave ontstond en door smokkelen rijk werd. Het oude centrum van het stadje is redelijk intact en heel mooi gelegen langs de rivier. Het is er heel rustig en pittoresk en dus een heel prettige afwisseling van het hectische Buenos Aires. We hebben er lekker rondgehangen, want het was echt te warm om veel te doen.

Deze rivier is trouwens de Rio de la Plata en is gigantisch wijd. Vanuit BA kan je Uruguay niet eens zien liggen! Het is 50 km van BA naar Colonia en drie uur met de trage boot die we hadden. Maar dat is nog niet eens het breedste gedeelte van de river. Bij Montevideo wordt dat ding wel een kilometer of 200 breed. Tijdens een prachtige zonsondergang in het idylische Colonia kwamen we er trouwens achter dat je BA wél zag liggen vanaf de andere kant, in de vorm van een miniatuur skylijntje van thuis.

DSC_1402.jpg

DSC_1426.jpg

DSC_1474.jpg

DSC_1475.jpg

Lies en Andrew: Vanaf de boot kon je achteruitkijkend genieten van de skyline van BA. Sanne en ik (Andrew) hebben dit vereeuwigd met onze fotocamera’s. Colonia heeft een vuurtorentje waar het bovenop genieten was van een mooi uitzicht over Colonia en het riviertje. Het was tevens lekker verkoelend. De nacht in Colonia was letterlijk een hete, want zonder airco kondigde zich bij 30 graden de hele nacht een onweersbui aan.

Op zaterdag zijn we met de bus verder gegaan richting Montevideo. Dit is een behoorlijk grote stad, maar deed meteen al een stuk rustiger aan dan de grote broer in Argentinië. Veel minder verkeer, veek minder hoogbouw en veel minder hectiek. De stad doet niet heel erg welvarend aan, omdat het een beetje rommeltje is. Er staan hele mooie gebouwen, maar dat wordt afgewisseld door Oostblok-architectuur. We konden de hele stad rond in een middagje, dus erg groot is het niet en de musea leken ons ook niet al te interessant. Toch deed de stad wel heel charmant aan. Bovendien hebben we lekker vis gegeten langs de zee/rivier (het verschil is hier echt niet meer te zien). Zondag hebben we een markt bezocht waar zo'n beetje alles verkocht werd, van huisdieren tot boeken en van fruit tot videobanden (voor Janneke). Ook zagen we GTA Uruguay, voor de liefhebbers.

DSC_1490.jpg

DSC_1493.jpg

's Avonds hadden we kaartjes gekocht voor het 'Gala de Cornaval'. Een viering van zoveel jaar carnaval in Montevideo. Sowieso vieren ze in die stad het langste carnaval van de wereld: twee hele maanden lang. Na een mislukt carnaval-avontuur in Gualeguaychu, een paar weken geleden, dus tijd voor poging twee. Alleen... was het werkelijk verschrikkelijk. Mijn excuses voor de arme stakkers die allemaal best wel goede stemmen hadden, maar het enige wat ik voel als ik naar een stelletje volwassen mensen in felgekleurde flauwe pakjes zit te kijken die liedjes zingen en niet heel sierlijke dansjes uitvoeren... is plaatsvervangende schaamte. Ik had een beetje gehoopt dat carnaval hier een sexy feest zou zijn, compleet anders dan het lallende feest dat het thuis is. Maar ik geloof dat ik inmiddels kan zeggen dat carnaval me universeel niet zo ligt. En waarschijnlijk is het weer een heel ander verhaal als je naar dé carnavalsoptocht in Rio de Janeiro zo gaan, maar ik heb mezelf beloofd (voorlopig) geen geld (en moeite) meer uit te geven aan het feest. Ik heb het geprobeerd!!! :)

Lies en Andrew: Ondanks dat wij ooit iets met carnaval hadden (we kregen tijdens carnaval namelijk verkering) was dit carnavalsgala ook niet aan ons besteed. Dus gauw maar een lekker terrasje met een lekker fles wijn gepikt.

DSC_1509.jpg

Uruguay lijkt heel erg veel op Argentinië en vooral de provincie Buenos Aires: uitgestrekte pampa's, een voorkeur voor gegrild vlees en tango (ze beweren dat de beroemdste tangozanger een Uruguayaan is) en gauchocultuur. Het kleine broertje weet zich dus niet erg te onderscheiden en het doet dus een beetje aan als een slap aftreksel. Een paar grote voordelen zijn echter de goede stranden, de vis en de rust in zo'n mooi stadje als Colonia.

Hehe, slap aftreksel van Buenos Aires. Tsja, we hebben het ook wel omschreven als een soort tussenvorm van het klungelige van Assunción, en het culturele van Buenos Aires. De stad haalt het inderdaad niet bij onze thuisstad, iets wat fijn is om je te realiseren en je met frisse ogen laat kijken naar een stad die inmiddels redelijk gewoon is geworden. Maar het is natuurlijk niet helemaal eerlijk tegenover Montevideo om vergeleken te worden met BA, wat volgens mij zo'n beetje de leukste stad van Zuid-Amerika moet zijn. Nee, hartstikke leuk om geweest te zijn. En Montevideo, die naam alleen al...

Lies en Andrew: Om helemaal een goed beeld en gevoel van Montevideo te krijgen was misschien de tijd te kort. De markt op zondag was zeer authentiek en daarom vonden we dat erg leuk..

De middag na terugkeer vertrokken mijn ouders weer richting Nederland. En ik kan niet zeggen dat ik ze er om beneed: van over de dertig graden naar vriestemperaturen, dat moet pittig zijn geweest. Helaas was het afscheid nog wat gehaast ook, want hun vliegtuig bleek een uur eerder te gaan. En toen stond ik weer in mijn eentje op het vliegveld... Het was voor mij echt geweldig dat ze langs zijn geweest en ik ze niet echt een half jaar heb moeten missen. Het was echt heel een leuke ervaring om ze een vreemde stad zo ver van huis te kunnen laten zien en ze in het algemeen Argentinië laten ervaren, zover als dat mogelijk is in Buenos Aires. Het was echt een week genieten. Nog een paar leuke musea gezien, lekker eten en wijn drinken.

Inderdaad hartstikke leuk om visite gehad te hebben. Even de expert uithangen in de stad die je eigenlijk zelf nog elke dag een stukje aan het verkennen bent. Ik ben vanwege mijn cursus spaans overdag iets minder meegegaan dan Bouke, maar heb des te meer genoten van alle gezellige avondjes met lekker eten en soms nog lekkerdere wijn. De cursus is trouwens inmiddels afgerond. Terwijl Bouke zijn ouders terugbracht naar het vliegveld had ik een mondeling en schriftelijk examen. Beide te makkelijk voor woorden en dus ook ruimschoots gehaald. Nu ben ik de trotse bezitter van een heel klungelig klein papiertje dat een certificaat moet voorstellen.

Lies en Andrew: Het was enorm leuk en vertrouwd om met je eigen kind en zijn geliefde op stap te zijn in geweest BA en Uruguay, maar het blijft moeilijk te bevatten dat het op 12.000 km van huis is. Maar het was meer dan de moeite waard. Onze terugreis was een beetje hectisch, o.a. doordat we gehaast aan de terugweg begonnen en een zeer avontuurlijke overstap in Rome. Sanne en Bouke bedankt voor een mooie, heerlijke (eten en drinken?) en gezellige tijd.

Maar na een week iedere avond uit eten en flink de toerist/reisleider uithangen, was de pap ook wel een beetje op. Het weer sloeg ook flink om toen ze vertokken. We hebben heel veel regen en onweer gehad. Dat betekent dat we vorige week behoorlijk rustig aan hebben gedaan. We hebben twee mislukte bezoeken achter de rug. Eentje aan het Museo Xul Solar, van de beroemdste schilder uit Argentinië en de tweede aan de Feria de Mataderos, wat een markt is waar ook gaucho-demonstraties en dergelijke gegeven zouden worden. De eerste was gewoon een maand dicht en bij de tweede vonden ze het weer te slecht. Wel zijn we naar Luján geweest. Dat is het grootste bedevaartsoord in Argentinië. De stad ligt op anderhalf uur met de bus van BA, dus dat maakt een pelgrimage ideaal. Er staat hier een enorme kerk en nog wat oude gebouwen rond een plein. Helaas was het grootste museum ook al dicht (het is hier zomer), maar we zijn de kerk in geweest en hebben ons in een transportmuseum kunnen vergapen aan lijkkoetsen.

DSC_1546.jpg

Verder stonden op de lijst van laatste dagtripjes nog Tigre en La Plata. Tigre is een klein stadje dat in de delta van de Río de la Plata ligt. Het is omgeven door water en het centrum van een streek waar veel Porteño's (inwoners van Buenos Aires) een buitenhuisje hebben. Al het transport gaat hier via het water, er zijn dan ook geen wegen. Je adres is een nummer langs de rivier waar je huis langs staat, je hebt je eigen aanlegsteiger en er vaart een soort bus langs de meeste huizen. We zijn in dit gebied naar een eiland geweest waar je mooi kunt wandelen. De huizen zien er leuk uit en zijn gelegen tussen heel veel tropisch groen. We hebben er een mooi stukje gewandeld en zijn daarna op een terrasje aan het water gaan zitten. Heerlijk om even uit de stad te zijn, want het is in de delta lekker rustig. Tigre zelf is een klein rustig stadje met heel aardige gebouwen staan en een lange boulevard. Langs de boulevard staan de gebouwen van de roeiclubs, vrij decadente plekken, en aan het eind het oude casino dat nu een museum is. Tigre was vroeger duidelijk de speelplek voor de rijke Porteño's.

Nou, stukje wandelen. Ik zou het niet zo willen noemen. Het weer was inmiddels trouwens omgeslagen naar vollop zon, blauwe luchten en niet al te heet. Eindelijk eens echt lekker weer dus! Alleen de modder van de week ervoor lag er ook nog, waardoor ons 'wandelingetje' een heuse survialtocht werd met blote voeten door de modder. We gaven het snel op en kozen toch liever voor een Quilmes-biertje in de zon met andere toeristen die de modder niet zo zagen zitten.

DSC_1586.jpg

We moesten deze week nog eens een goed rondje door Retiro maken, want we hadden dit stadsdeel nog overgeslagen. Retiro ligt net boven het winkelcentrum vormt samen met Recoleta de plek waar de rijken eind negentiende eeuw naar uitweken. Hier staan dus ook veel grote paleizen, zoals het Palacio Paz en het Palacio San Martín. Alles in Retiro is gelegen rond het Parque General San Martín. Hier ligt het grote treinstation en een van de eerste wolkenkrabbers van Zuid-Amerika, het Edificio Kavanagh. Achter de wolkenkrabber ligt ook nog een vrij overdadig gedecoreerde kerk, de Basilica Santísimo Sacramento. De laatste twee gebouwen zijn in opdracht van twee rijke dames gebouwd. De rijke dames waren geen vrienden en er wordt gezegd dat de wolkenkrabber expres precies voor de kerk is geplaatst.

DSC_1617.jpg

DSC_1642.jpg

Tot slot: La Plata, een grote stad die ruim honderd jaar geleden gesticht is als nieuwe hoofdstad van de provincie Buenos Aires, toen de stad Buenos Aires hoofdstad van het land werd. De stad is helemaal op ontwerp gebouwd. Het wegenpatroon valt daarbij erg op, want dit bestaat niet alleen uit de gebruikelijke blokken, maar ook grote diagonale wegen die de blokken doorkruisen. Over het algemeen werkt dat heel verwarrend en het wordt niet echt als een succesvol experiment beschouwd. Het andere opvallende zijn de grote pleinen op een lijn in het midden van de stad liggen. Daaraan liggen de verschillende overheidsgebouwen die de stad bijzonder maken. Deze gebouwen zijn ontworpen door allerlei grote architecten en behoorlijk aan de monumentale kant. Zo staat er een enorme neo-gotische katedraal, het stadhuis en een groot theater dat inmiddels is omgevord tot een betonblok. In een groot park aan de rand van het centrum ligt ook nog een vrij goed wetenschapsmuseum. Hier zagen we weer dinosaurusskeletten, grote uitgestorven beesten en dit keer ook pre-columbiaanse kunst. Tussen de monumentale gebouwen zag de stad er wel verwaarloosd uit. Van het monumentale karakter vond ik nog maar weinig over.

Dat was de laatste week in Buenos Aires. We hebben de laatste dingen in de stad en er omheen nog kunnen zien, maar het is een drukke week geweest. Nu hebben we ons appartement opgeruimd en zijn we klaar om morgen te vertrekken. We gaan waarschijnlijk nog naar het Chinese nieuwjaar in de Chinatown van Buenos Aires. Oh ja, en vanavond nog een lekker wijntje drinken als afscheid van de stad. Dan is het op naar Córdoba en verder naar Bolivia.

Posted by Sanne.A 10:21 Archived in Argentina Comments (5)

(Entries 1 - 5 of 16) Page [1] 2 3 4 »