Iguazu en het sukkeltje van Zuid-Amerika

Het volgende grote doel in ons reisschema waren de watervallen van Iguazu. Gezien de slechte weersomstandigheden besloten we dat we Brazilië te laten voor wat het is, een mooi maar bizar land, en direct verder te trekken. Dit besluit hadden we genomen voor de weersomslag en de reservering voor de bus was al gemaakt, anders hadden we ons misschien nog bedacht. Voor ons lag namelijk een busrit van 24 uur in het verschiet. Gelukkig bleek het de meest confortabele bus waar ik ooit in heb gezeten en wat mij betreft verliep de tocht dan ook prima.

Even wat praktische mededelingen tussendoor trouwens. Bouke is dit maal de hoofdblogger. Als het goed is, is dat helemaal onderaan de blog te zien. En dat maakt mij dus de cursieve-indringer voor deze keer. Verder ben ik er enkele dagen na de vorige blog achter gekomen dat ik reacties eerst moet goedkeuren voor ze te zien zijn. Dus het kan een paar dagen duren voordat je reactie te zien is. Overigens dank voor alle leuke reacties! Terug naar Bouke:

De watervallen ligen op de grens van Brazilië en Argentinië en het drielandenpunt met Paraguay ligt vlakbij. Helaas voor dat laatste land hebben zij geen stukje van de watervallen weten te bemachtigen. We kwamen aan in Foz da Iguaçu, aan de Braziliaanse kant van de watervallen.Deze zijn we meteen gaan bekijken. Backpacks een kluisje in bij het park en gaan. Nou hebben we eerder een beetje geklaagd over het slechte weer in Brazilië, maar al die regen heeft natuurlijk een direct effect op de watervallen. Naar het schijnt, hebben wij ze daardoor op zijn grootst gezien! En het resultaat van al die regenval was indrukwekkend. Ik kan eerlijk zeggen dat ik nog nooit zo iets gezien heb. Kilometers lang strekken de meer dan 250 watervallen zich uit. Enorme stromen van vloeibaar kolkend caramel met schuim van poedersuiker... Oke, nou wordt mijn taalgebruik wel erg lyrisch, maar het was echt schitterend om te zien.

Van de Braziliaanse kant krijg je een goed overzicht van de watervallen, aangezien deze grotendeels aan de overkant in Argentinië liggen. Het is een gekke gewaarwording omdat je in eerste instantie een paar heel indrukwekkende watervallen ziet. Daarnaast zie je voornamelijk nevel door het neerstortende water. Daaruit kun je afleiden dat er nog meer watervallen zijn. Als je iets doorloopt, zie je deze watervallen dan ook werkelijk. De nieuwe watervallen zijn even indrukwekkend dan wel indrukwekkender dan de oude. En dit verhaal herhaalt zich een paar keer totdat je bij de meest indrukwekkende waterval komt: de Devil's Throat. Alleen konden we die van de Braziliaanse kant niet helemaal zien, omdat de nevel te dik was.

Je kan de watervallen dus globaal in drie groepen indelen, waarvan elk van de drie al een wereldattractie opzich zou zijn. Ik kan me nog letterlijk herinneren dat we bij de middelste groep stonden en ik aan Bouke vroeg “zou dít nou het meest indrukwekkende stuk zijn?” Bouke antwoorde met een overtuigende “Ja”, maar niets bleek minder waar... Helemaal aan het einde van de Braziliaanse kant kan je met een loopbrug een stuk de rivier oplopen, aan de onderkant van de watervallen. Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik moet beschrijven hoe het voelt als je daar middenin staat. Ik denk dat de Britten er het met hun woord “massive” (met dan dus zo'n dik brits accent) het dichtstbij komen. Op de één of andere manier was ik ook zo stom om mijn peperdure camera mee die kant op te nemen. Terwijl je dus praktisch ín een waterval staat. Nou ja, stom, uiteindelijk had ik hem goed afgeschermd, is er niks kapot, maar heb ik wel hele vette foto's kunnen maken.

Op naar de Argentijnse kant dan maar. In Puerto Iguazu hebben we maar een heel relaxt hostel geboekt om even bij te komen van de reis. Hier zijn we twee nachten gebleven, zodat we de ene dag de Argentijnse kant van de watervallen konden bekijken en de ochtend daarop naar onze volgende bestemming door konden. De Argentijnse kant ligt aan de bovenkant van de watervallen. Daar kun je via loopbruggen tot heel dicht bij de watervallen kunt komen. Je vraagt je misschien af hoe dicht we er bij konden komen. Herinner je je die Devil's Throat nog? “Natuurlijk, Bouke, dat was twee alinea's terug! Oh ja.” Nou, nog geen 24 uur later stonden we er praktisch in! Ook dit was een ervaring om nooit meer te vergeten. De omvang, de kracht, het geweld en de schoonheid; het is onbeschrijfelijk, maar misschien helpen de foto's wat.

En daar ben ik dan natuurlijk weer voor Ik wil nog wel even toevoegen hoe het voelde om daar te staan. Ik werd er eigenlijk een beetje bang van. Zo veel water dat naar beneden komt sodemieteren! Ik heb soms op rare momenten het gevoel dat ik hier niet zou moeten zijn. Hoe leg ik dat uit... terwijl je in een vliegtuig zit bijvoorbeeld: Op zo'n moment ontken ik de volledige technologische vooruitgang en denk ik “een mens zou dit niet moeten kunnen zien”. Zo ook boven de Devil's Throat hangend: “een mens zou niet hier moeten kunnen staan zonder binnen twee seconden opgeslorpt te worden door het geweld hier enkele meters hier vandaan.” Letterlijk met hartkloppingen maakte ik de volgende foto's:

(The Devil´s Throat)

Zodra we klaar waren bij de watervallen begon het me toch een partij te regenen! Het bleef maar met bakken uit de lucht vallen. Zo erg zelfs, dat we hoorden dat de helft van de watervallen de dag erna niet meer te bezoeken waren vanwege het waterniveau. (Op het moment dat wij er waren, begon het water zo'n 30 centimeter onder de loopbrug.) Dus ik mag toch wel zeggen dat we de (weer)goden wat verschuldigd waren over onze twee Iguazu-dagen. Misschien dat het daarom zo hard ging regenen die middag, het licht 's avonds uitging in het volledige stadje, én onze deurklink het begaf...

Ergens onderweg naar of in Iguazu hebben we onze volgende bestemming en huidige verblijfplaats gevonden: Asunción, de hoofdstad van Paraguay, het land dat met recht het sukkeltje van Zuid-Amerika genoemd mag worden. Waarom?
1. Alle reisschema's in de Lonely Planet slaan het land over.
2. Niemand gaat er dan ook naar toe.
3. Het land was tot 2003 een dictatuur, geregeerd door maniacale sadistische megalomane corrupte figuren.
4. De regeringsleider is toch wéér niet zo'n fijne vent.
5. Een van de eerdere dictators heeft ooit in al zijn wijsheid besloten om tegelijkertijd Brazilië, Argentinië en Uruguay aan te vallen. Het resultaat laat zich raden.
6. Er zijn nog steeds allerlei gebouwen, straten, instituties en dergelijk naar hem vernoemd.
7. Ze hebben, zoals eerder vernoemd, niet een stukje van de watervallen weten te verkijgen.

En wat doen wij? We gaan er wel naar toe natuurlijk. En tot nu toe hebben we er geen spijt van. Asuncion is best een aardige stad om een paar dagen te verblijven en spotgoedkoop. Dus we hebben een beetje rondgekeken, dikke steaks voor drie euro gegeten en een dagtripje gemaakt naar een klein stadje met een kerkje op een heuvel. Dat dagtripje viel een beetje in het water, maar het was ook een hele ervaring om over een weg te rijden die veel lijkt op een beek.

(Paraguayaanse gammele bus)

(Asunción, hoofdstad van Paraguay)

(Areguá: dorpje met kerkje op een berg)

Morgenochtend trekken we weer verder, terug Argentinië in. Dit keer als het goed is definitief, voor een paar weken dan. Onze eerste weerstandsplaats op weg naar het zuiden zal waarschijnlijk Resistencía zijn. Of ze moeten ons op de busterminal zeggen dat het niet zo is, natuurlijk.