A Travellerspoint blog

Treinen, bussen, jeeps en taxi´s

Hoofdblogger: Bouke

semi-overcast 20 °C
View Zuid-Amerika on Sanne.A's travel map.

We zijn in Bolivia! En wat een verandering, wat een schok is het. We hadden wel een beetje gehoopt dat Bolivia anders dan Argentinië zou zijn, want een beetje afwisseling is wel leuk. Het verschil blijkt enorm groot te zijn. Achteraf gezien is Argentinië best westers en Bolvia is gewoon een regelrecht derde wereldland. Maar dat is niet erg, want daar kunnen we allebei goed tegen en dat maakt het allemaal wat ingewikkelder en spannender.

Anderhalve week geleden bereikten we de grens bij het Boliviaanse plaatsje Villazón. We wilden daar eigenlijk zo snel mogelijk weg, want Tupiza, dat op een paar uur afstand ligt, is veel interessanter. Ondanks enige verwarring over de rijen bij de grens waren we dezelfde middag nog het plaatsje uit. We vertrokken met de trein, maar onze eerste reiservaring in Bolivia liep al na een paar uur de mist in. Voor ons was namelijk een goederentrein ontspoort, waardoor wij natuurlijk niet verder konden. Na vijf uur (!) wachten, kwamen de goede treinmensen tot de conclusie dat het herstel van het spoor te lang zou duren en gingen we weer terug naar Villazón. Daar kwamen we om half twaalf 's avonds aan, in de stromende regen. Snel regelden we een taxi naar een dichtbij gelegen hostel, maar daar werd niet open gedaan. Bij de andere tien hotels, hostels en logementen waar we langs zijn geweest, werd of niet opengedaan, of was geen plek. Met de moed der wanhoop gingen we maar terug naar het treinstation, waar zich al vele andere gestrande reizigers hadden verzameld. Gelukkig mochten we in de trein slapen. Nou ja, gelukkig, en nou ja, slapen... Het was zo koud in de trein dat we praktisch geen oog dicht hebben gedaan. We waren namelijk al op 3.600 meter hoogte en daar wordt het koud ´s nachts. Een goede eerste ervaring in Bolivia dus.

De ochtend daarop stonden we al vroeg op, want slapen ging toch niet lukken. We besloten voor poging twee maar de bus naar Tupiza te pakken. Die ging gelukkig al om kwart voor zeven ´s ochtends, dus we dachten wel redelijk op tijd in Tupiza te kunnen zijn. Een groot deel van de rit heb ik geslapen, maar ik heb uit betrouwbare bron gehoord dat de rit nog al langzaam ging, vanwege de slechte toestand van de weg. We kwamen de hele tijd in files terecht omdat bussen en vrachtwagens half van de weg afgleden en de boel geblokkeerd raakte. En indderdaad, ik was nog geen vijf minuten wakker, of daar ging onze bus. Gelukkig werden we na een kwartiertje door een graafmachine uit de greppel getrokken en gebeurde het daarna niet meer. Zo kwamen we aan het begin van de middag eindelijk in Tupiza aan. Je raadt wel wat we gedaan hebben: douchen, eten, slapen.

Inderdaad, 'welkom in Bolivia'! Erg bizar om uiteindelijk 20 uur te doen over ongeveer 100 kilometer.

DSC02017.jpg

We waren naar Tupiza gegaan om daar aan een tour te beginnen door een enorm uitgestrekt natuurgebied in het zuidwesten van Bolvia. We hebben daarom vier dagen in een jeep doorgebracht in een zeer dunbevolkte streek waar waarschijnlijk meer llama's, vicuña's en flamingo's wonen dan mensen. En het was schitterend, we hebben echt van alles gezien. We hebben een groen en een rood bergmeer gezien, zo gekleurd door mineralen in het water. In de meeste van dit soort lagunes waren enorme kolonies flamingo's te zien, die we behoorlijk dicht konden naderen. Dat was wel eens leuk voor de afwisseling, want we waren al regelmatig in de buurt van flamingo's geweest, maar we hadden ze nog niet van dichtbij kunnen zien. Ook de resten van vulkanische rotsformaties waren erg interessant en maakten leuke plaatjes. Doordat deze rotsen uit verschillende steensoorten bestaan, eroderen ze in allerlei vreemde vormen. Op de laatste dag kwamen we bij het hoogtepunt van de tour: het zoutmeer van Uyuni. Dit is een van de laatste resten van een enorme binnenzee, die het grootste deel van het jaar droog ligt. Aangezien al het water verdampt is, is er een enorme zoutvlakte achtergebleven. Omdat wij aan het einde van het regenseizoen in Bolvia zijn aangekomen, stond de zoutvlakte onder water. Gelukkig levert dat ook een heel spectaculair uitzicht op. De ca. tien centimeter water weerspiegelde namelijk de omgeving heel mooi. Iedereen nam dan ook de gelegenheid te baat om rare foto's te maken. Ik heb op een afstandje toegekeken hoe iedereen bezig was, en dat was behoorlijk grappig om te zien.

We deelden de jeep met Erik uit Nederland, Conny uit Oostenrijk en Aviv uit Israël. Het was een erg leuke groep en onze kok, Victor, was ook hilarisch. We sliepen enorm primitief en hebben vier dagen geen douche gezien. Maar het uitzicht:wauw. Echt helemaal 'mijn ding'. Ik kan hier dus beter een visuele bijdrage geven:

DSC_1994.jpg

DSC_2099.jpg

DSC_2020.jpg

DSC_2136.jpg

DSC02025.jpg

DSC_2071.jpg

DSC_2218.jpg

DSC_2322.jpg

DSC_2309.jpg

DSC02038.jpg

En we hebben stomtoevallig een condor gezien tijdens de tour. Onze gids zei dat de kans daarop minimaal is, maar daar was die dan. En hij kwam nog heel dichtbij ook.

DSC_2032.jpg

Na Uyuni zijn we doorgegaan naar de hoogst gelegen stad op aarde, Potosí. We kwamen toevallig een paar dagen vast te zitten in deze stad, omdat de buschauffeurs gingen staken. Gelukkig was Potosí een leuke stad en konden we de rust wel gebruiken. De reden dat op meer dan 4.000 meter hoogte zo'n grote stad is ontstaan, is de Cerro Rico (rijke berg). In deze berg was eeuwen lang de grootste zilvermijn op aarde gevestigd. De rijkdom van het Spaanse rijk was voor een groot gedeelte op de inkomsten uit deze mijn gebaseerd. De stad heeft daardoor een heel eigen identiteit en uiterlijk, zoals we die nog niet eerder gezien hebben in Zuid-Amerika. Zo is de architectuur uniek. Er is een stijl gehanteerd die Moorse, Spaanse en lokale invloeden combineerde. Je ziet dat overal terug en dat is erg leuk voor de afwiseeling. Verder is Potosí een stad met kleine, smalle weggetjes die af en toe zelfs kronkelen! Ook nog niet gezien in Zuid-Amerika. Het belangrijkste gebouw van de stad was de munt, daar waar de rijkdom uit de berg in rijkdom voor de wereld werd omgevormd. Het is nu een museum waar het proces van het maken van munten uitvoerig wordt uitgelegd en er tentoonstellingen zijn van mineralen uit de berg en allerlei kunst die in Potosí vervaardigd is. We moesten verplicht een rondleiding nemen en dat beviel wel, want we kregen een uitgebreide uitleg over alles wat te zien was.

Ik heb erg genoten van Potosí. Eén grote drukte op straat, veel mensen, veel auto's, een prachtige berg op de achtergrond en dus hele interessante architectuur. Zeker een van de leukere steden van heel de reis wat mij betreft. We hadden ook een heerlijk hostel met wi-fi waar we aan het regelen zijn gegaan voor onze terugkomst.

Nog even tussendoor waarom we de rust in Potosí goed konden gebruiken: een groot deel van Bolovia ligt op enorme hoogte. En ik, als echte Hollander, ben daar natuurlijk niet aan gewend. Ik was nog nooit op meer dan 4.000 meter hoogte geweest en een groot deel van de eerste week in Bolivia brachten we op dergelijke hoogtes door. Daar krijg je dus hoogteziekte van. Dat betekent kortademigheid, hoofdpijn, moeite met eten en algehele vermoeidheid. Zeker tijdens de tour had ik het erg zwaar, omdat je niks tegen de hoofdpijn kan nemen (paracetamol werkt niet) en we de hele dag in een jeep zaten te hossen. Gelukkig kwam ik er aan het eind van de week wel overheen en heb ik er in Potosí geen last meer van gehad.

Ik heb nog wel een paar redenen: een nacht niet slapen door de ellende met de trein, 4 dagen hobbelen in een jeep, verkouden zijn. Ja, was echt even nodig en welkom.

DSC_2397.jpg

DSC_2408.jpg

DSC_2378.jpg

DSC_2439.jpg

Sucré is geloof ik de officiële hoofdstad van Bolivia, maar feitelijk vervult La Paz die functie. Geen idee hoe dat in elkaar zit, maar zo vaag kan Bolivia zijn. We zijn er maar heel kort geweest, maaar opvallend was dat vrijwel alle gebouwen wit waren, dat de stad verhoudingsgewijs vrij rijk aandeed (veel jongeren in hippe kleding en zo) en dat het erg mooi gelegen was tussen de bergen. We hebben een wandeling gemaakt naar een uitzichtpunt bij een klooster, waar we in heerlijk weer met een lekker sapje van het uitzicht hebben genoten, en zijn toen snel verder getrokken naar Santa Cruz.

DSC_2453.jpg

Want in Santa Cruz hadden we afgesproken om Afke te ontmoeten! Een lange hobbelige nachtbusrit bracht ons naar het lage gedeelte van Bolivia. Daar ligt de grootste stad van Bolivia in een tropisch klimaat, waar al 's ochtends vroeg het zweet van je gezicht parelt. We lieten ons dus maar gauw door een taxi naar het hostel brengen waar we met Afke hadden afgesproken. Helaas bleek er geen Afke bekend in het hostel. Teleurgesteld wilden we op zoek naar een internetcafé om na te gaan waar het mis was gelopen, maar toen we naar buiten stapten, werden onze namen geroepen door Afke die net op dat moment door een taxi werd afgedropt. We hebben snel de wederwaardigheden van onze avonturen in Zuid-Amerika doorgenomen tijdens het ontbijt. Daarna hebben we een beetje geprobeerd Santa Cruz te verkennen, maar we wilden vooral allemaal rusten, douchen, want we moesten bijkomen van lange busritten en het was er te warm en niet interessant genoeg om veel te doen. 's Avonds zat er nog wel een lekker diner met een wijntje in, waar we het gesprek mooi hebben kunnen voortzetten.

Heel onwerkelijk om daar iemand die je zo goed kent, midden op straat in Santa Cruz tegen te komen. Ik had mezelf, en m'n moeder, trouwens plechtig beloofd géén nachtbussen te pakken, maar er gingen gewoon geen bussen overdag. Ik heb de hele nacht liggen 'waken', alsof dat zou helpen. Maar uitendelijk kan ik niets anders zeggen dan dat het meeviel. Maar voortaan pakken we gewoon weer de dagbus...

We hebben Santa Cruz een beetje gelaten voor de rommelige stad die het was en zijn direct de dag erop doorgegaan naar de Missiónes. Dat zijn oude jezuïtische missies, die in afgelegen gebieden werden gevestigd om de inheemsen te kerstenen. Om de missies te onderhouden was het nodig om het land te verbouwen en dat mochten de inheemsen natuurlijk doen. De missies waren over het algemeen heel succesvolle plantages en de inheemsen werden er relatief heel goed behandeld. Bovendien waren ze er veilig van de slavenjacht, dus het waren heel populaire en succesolle plekken. De missies die wij hebben bezocht, zijn Concepción (niet die in Chili) en San Xavier. In Concepción was de kerk zwaar gerestaureerd, maar de unieke stijl was volgens mij heel indrukwekkend. De kerk was helemaal uit hout opgetrokken en het vakmanschap straalde ervan af. Concepciónm was verder een leuk, rustig dorpje waar we lekker een nachtje hebben geslapen. De kerk in San Xavier leek erg op die van Concepción, maar was iets oorspronkelijker (minder gerestaureerd) en dat was in vergelijking leuk om te zien.

Het waren twee prachtige idyllische plaatsjes, en we hebben in een enorm schattig hotel overnacht. Echt vakantiegevoel. En het landschap was enorm tropisch en dus exotisch, een paar uur van de Braziliaanse grens vandaan.

DSC_2473.jpg

DSC_2480.jpg

Nog een dagje reizen heeft ons in Samaipata gebracht. Dit is een idyllisch dorpje dat wat hoger in de bergen ligt en daardoor wat koeler is. In de omgeving zijn ook nog eens wat alleraardigste atracties te bezoeken. We hebben de tweede dag (na een dagje oriënteren = luieren) ons de jungle in gewaagd. Onder begeleiding van een zeer ervaren gids, die van ieder plantje en diertje dat we tegenkwamen alle wetenswaardigheden kon geven, hebben we een hele leuke trek door een varenbos ondernomen. Nou klinkt dat misschien als het bos om de hoek, maar de varens hier zijn soms meer dan tien meter hoog! De tocht was één enorme glibber- en glijpartij, maar het was een hele leuke ervaring en als beloning kwamen we ook nog eens op een bergtop uit, van waar we nog even van de mooie uitzichten konden genieten.

En nu heb ik spierpijn!!

DSC_2539.jpg

DSC_2555.jpg

DSC_2577.jpg

DSC_2523.jpg

Vandaag zijn we naar een archeologische site geweest die nog van voor de inca-tijd stamt. Bovenop een andere berg inde buurt van Samaipata had een of andere stam besloten een religieus en administratief centrum te bouwen. Of dat nou heel handig was, weet ik niet, maar mooi was het wel. In de rots die de top vormt, waren allemaal nissen en figuren gehouwen en daaromheen zijn nog de overblijfselen van de muren van woningen en andere gebouwen te vinden. Veel meer weet ik er niet over, want noch het foldertje, noch het museum in Samaipata dat aan de site gewijdt is, bood veel informatie. En dat ondanks de niet geringe hoeveelheid tekst die er in stond.

En het grappige is dat waarschijnlijk niemand weet wat daar precies allemaal is gebeurd. We hebben al meer dan eens een chronisch tekort aan archeologisch onderzoek aangetroffen in Zuid-Amerika. Er is hier nog duidelijk genoeg te doen... Anouk?

DSC_2590.jpg

DSC_2589.jpg

Helaas moesten we daarna weer afscheid nemen van Afke, want zij is nu op weg naar Sucré en wij naar Cochabamba, via Santa Cruz. Het was erg leuk om een paar dagen met een vriendin uit Nederland op te trekken. Het brengt thuis wel een beetje dichtbij, en dat gevoel wordt alleen maar versterkt doordat de laatste maand van onze reis bijna ingaat. Nog even genieten dan maar, en dan is het ook wel weer lekker om naar huis te gaan, denk ik.

DSC02092.jpg

En dan nog even heel schaamteloos: we hebben nog geen woonruimte gevonden na terugkomst. Als iemand iets in of om Den Haag weet, voor vast of tijdelijk, alle tips zijn welkom :)

Posted by Sanne.A 15:11 Archived in Bolivia

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Comments

Hooi!

Tegelijk een blogje van jullie, Asha en Joyce: spreken jullie dat af? :-) Deze is in ieder geval een feest der herkenning, kun je wel zeggen. Fijn om te horen dat jullie het wél naar je zin hebben gehad op de zoutvlakten, haha.

Kan me helemaal voorstellen hoe bizar het is om Afke ineens voor je te hebben staan. Maar ook erg leuk, vast! En nu op naar La Paz? Krijg wel een beetje heimwee als ik al die foto's zie...

Nog nieuws over de huisbaas, trouwens?

xx

by Els

Inderdaad een lang verhaal, sanne ;-). Maar ook een mooi avontuurlijk verhaal plus mooie foto's. En daar is ook Afke! Reis ze nog! xxx

by Karlijn

Hihi wat een topfoto´s! Vandaag nog even van Sucre genieten en dan richting Potosi, dat zal wel hoofdpijn worden :) Kus

by Afke

Wauw, wauw, WAUW!
Meer heb ik er even niet over te zeggen ;-)

by Bas

Dat kaartje wordt trouwens ook steeds indrukwekkender :) Props!

by Geert

Wow, hardcore backpacking again. En wat een prachtige foto's, echt niet te geloven wat jullie allemaal tegenkomen aan moois... Ben blij dat jullie alles zo uitvoerig beschrijven en documenteren!

Liefs.

by Nora

Vette foto's! Ik ben blij dat de kindjes er weer opstaan, ze lijen zelfs een beetje op de Thaise kleintjes in je fotoboeken :)
En wat die archeologie betreft, graag! Maar ik ben bang dat ik er net zoveel van snap als jullie, het zijn namelijk geen Romeinen ;) Tot over een paar weekjes! Xxx

by Anouk

Hoi Sanne en Bouke
Wat een leuke verhalen en foto's, geniet de laatste maand er goed van.
Groetjes

by Hans en Agnes

Comments on this blog entry are now closed to non-Travellerspoint members. You can still leave a comment if you are a member of Travellerspoint.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint